“จั๋วหัว!”
หลังจากจางจั๋วหัวอาเจียนเสร็จ หลินซูเฟินก็โอบกอดเขาอย่างสงสาร พลางตบหลังเบา ๆ
“แม่ไม่ถามแล้ว ถ้าลูกไม่อยากพูด แม่ก็ไม่ถามแล้ว”
จางจั๋วหัวใช้ดวงตาแดงก่ำจากการอาเจียนเหลือบมองหลินไฉ่เวย
เพียงแค่สบตาครั้งนั้น หลินไฉ่เวยก็แข็งทื่อไปทั้งตัว
เมื่อวานนี้ เธอถูกคนจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยของโรงงานเครื่องจักรพาตัวไปสอบสวน เพราะกลัว อีกฝ่ายถามอะไร เธอก็ตอบไปอย่างนั้น พอจางจั๋วหัวมาถึง การสอบสวนก็เสร็จสิ้นแล้ว
โรงงานเครื่องจักรไล่เธอออกทันที แต่ไม่ยอมคืนเงิน 1,000 หยวนที่เธอจ่ายซื้อโอกาสเข้าทำงานให้ พอกลับถึงบ้าน เธอก็ยิ่งคิดยิ่งไม่พอใจ เอาแต่บ่นเรื่องนี้ให้จางจั๋วหัวฟัง
จางจั๋วหัวทนฟังเธอบ่นไม่ไหว จึงหาเหตุผลออกไปสูดอากาศข้างนอก
กลางวันเธออารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ มากเกินไป จึงหลับไปเสียเลย ไม่ทันสังเกตว่าเขาไม่กลับมาทั้งคืน
จนกระทั่งเสียงกรีดร้องแรกของรุ่งเช้าดังก้องขึ้นเหนือบ้านตระกูลจาง ปลุกเธอให้ตื่น
พอคิดถึงตรงนี้ หลินไฉ่เวยก็ก้มหน้าลงเงียบ ๆ แววตาฉายความรู้สึกผิดวูบหนึ่ง
หรือว่าจั๋วหัวตกลงไปในส้วมหลุมจะเกี่ยวกับเธอ?
หลินไฉ่เวยเหลือบมองแม่สามีหลินซูเฟินโดยไม่รู้ตัว แล้วสะดุ้งไปทั้งร่าง
ไม่ได้ เรื่องนี้จะให้แม่สามีรู้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นแม่สามีต้องถลกหนังเธอแน่
หลินไฉ่เวยหยิกตัวเองแรง ๆ ก่อนเงยดวงตาคู่สวยที่ชุ่มน้ำตาขึ้นมา หยาดน้ำตาหยดหนึ่งเกาะอยู่ตรงแก้ม เธอมองจางจั๋วหัวอย่างน่าสงสาร
จางจั๋วหัวถอนหายใจในใจ “แม่ คราวหน้าจำไว้ว่าปิดฝาส้วมหลุมด้วยนะ”
เมื่อคืนหลังออกจากบ้าน เดิมทีเขาแค่จะออกมานั่งชมจันทร์ในลานเล็ก ๆ ไม่คิดว่าจะมีแมวส้มตัวใหญ่พรวดผ่านไป แล้วตามด้วยเสียงนกคูกู่ร้องอย่างเร่งร้อนจากหลังบ้าน