หลินไฉ่เวยรีบก้าวเข้ามา คล้องแขนเฉียนตัวตัวอย่างสนิทสนม แล้วเอ่ยเสียงหวานว่า:
“ตัวตัว ตอนฉันแต่งงาน ทำไมเธอกับซาซาถึงไม่มาล่ะ? ฉันเฝ้ารอตั้งแต่วันก่อนแต่งงานแล้วนะ...”
เฉียนตัวตัวปัดมือเธอออกทันที สีหน้าบูดบึ้งราวกับกินแมลงวันเข้าไป:
“ฉันสนิทกับเธอมากหรือไง?”
หลินไฉ่เวยเผยสีหน้าราวกับน้อยใจขึ้นมาทันที แต่ดูเหมือนจะเกรงอะไรบางอย่าง จึงฝืนใจสงบสติอารมณ์ แล้วยิ้มอย่างเหมาะสม ทำท่าราวกับไม่คิดถือสาเฉียนตัวตัว:
“เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ ฉันไม่ถือสาเธอหรอก จำได้ว่าเธอดื่มไม่เก่งใช่ไหม? ดื่มให้น้อยหน่อยดีไหม? วันนี้คนมาเยอะ ถ้าเมาแล้วอาละวาดคงดูไม่ดี”
“เยี่ยนเหอ ได้ยินไหม?” เฉียนตัวตัวคล้องแขนจวงเยี่ยนเหอแล้วพูด
“อะไรเหรอ?”
“มีหมาตัวหนึ่งเห่าไม่หยุดเลย”
“เธอ!” หลินไฉ่เวยตาแดงก่ำ ราวกับถูกหยามเกียรติอย่างแสนสาหัส “ฉันเห็นเธอมาร่วมงานแบบนี้เป็นครั้งแรก กลัวว่าเธอจะประหม่า ก็เลยเตือนด้วยความหวังดี แต่เธอกลับ...”
หลินไฉ่เวยซบอยู่ในอ้อมแขนของจางจั๋วหัว ท่าทางอ่อนหวานน่าทะนุถนอม ดูน่าสงสารจับใจ:
“จั๋วหัว...”
จางจั๋วหัวจ้องเฉียนตัวตัวอย่างเย็นชา กำลังจะตำหนิเธอ แต่ไม่รู้ทำไม ภาพหลายภาพกลับวาบขึ้นมาในหัวกะทันหัน
ภาพเหล่านั้นแตกต่างกัน ทว่าสิ่งเดียวที่เหมือนกันคือมีเด็กสาวคนหนึ่งมัดผมหางม้าสองข้างอยู่ในนั้น เขากุมศีรษะ พยายามมองใบหน้าของเด็กสาวให้ชัด แต่ก็ทำไม่สำเร็จ
“จั๋วหัว!”
หลินไฉ่เวยสะดุ้งตกใจ “ปวดหัวอีกแล้วเหรอ?”
จางจั๋วหัวหน้าซีดเผือด เขาส่ายหน้าปลอบหลินไฉ่เวย “ไม่เป็นไร”
หลินไฉ่เวยยังไม่วางใจ ดึงดันจะพยุงเขาไปพักข้าง ๆ
“หลินไฉ่เวย”
เฉียนตัวตัวเรียกเธอไว้
“ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะหดหัวใช้ชีวิตไปเงียบ ๆ เพราะหัวขโมยก็ยังเป็นหัวขโมย ของที่ขโมยมา สักวันก็ต้องถูกเปิดโปง”
หลินไฉ่เวยเม้มปากเป็นเส้นตรง “ฉันฟังไม่เข้าใจว่าเธอพูดอะไร”