ทุกคนต่างสงสัยว่าอะไรสำคัญขนาดนั้น? ในเวลาแบบนี้ สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่รีบขึ้นรถหรอกหรือ?
จวงเยี่ยนเหอถูกเฉียนตัวตัวเตือน จึงรีบหันกลับไปที่รถทันที พอกลับมาอีกครั้ง ในมือก็ถือกล้องถ่ายรูปมาด้วย
“ยืมมาได้แล้ว”
เฉียนตัวตัวชูนิ้วโป้งให้เขา “เก่งมาก!”
จากนั้นก็หันไปมองคนในครอบครัว “คุณย่า คุณยาย คุณตา พ่อแม่ ลุงใหญ่ ป้าใหญ่ วันนี้หนูแต่งตัวสวยไหม?”
ซุนไฉ่เซียงชะงักไป ก่อนจะเอ็ดอย่างเอ็นดู “เด็กคนนี้นี่ ใครเขาชมตัวเองกัน?”
เฉียนตัวตัวออดอ้อน “งั้นแม่ชมสิ หนูสวยไหม?”
“สวย!”
“แล้วแม่อยากเห็นหนูในชุดวันนี้บ่อย ๆ ไหม?”
ซุนไฉ่เซียงนึกอยู่ครู่หนึ่ง “ลูกหมายถึงถ่ายรูปเหรอ?”
“ใช่!”
เฉียนตัวตัวส่งกล้องให้เฝิงซาซา “ซาซา ฉันจำได้ว่าเธอใช้กล้องถ่ายรูปเป็นใช่ไหม? ช่วยถ่ายรูปให้พวกเราสักสองสามรูปได้ไหม?”
เฝิงซาซากังวลว่าจะทำกล้องราคาแพงขนาดนี้พัง แต่ก็ไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศ จึงกัดฟันตอบ
“ได้! ทุกคนยืนให้ดีนะ ฉันจะถ่ายแล้ว!”
เฉียนตัวตัวเลือกสถานที่ไว้เรียบร้อยแล้ว
เธอพาครอบครัวไปยืนใต้ต้นไม้ทางซ้ายของลานบ้าน พอหันกลับมาก็เห็นจวงเยี่ยนเหอยังยืนอึ้งอยู่ที่เดิม จึงรีบกวักมือเรียกเขา
“รีบมาสิ พวกเราจะถ่ายรูปครอบครัวกัน”
คำว่า “รูปครอบครัว” ราวกับกระสุนเคลือบน้ำตาลที่พุ่งตรงเข้ามา หลอมละลายหัวใจของจวงเยี่ยนเหอในพริบตา