“เฉียนตัวตัว? เฉียนตัวตัวอยู่ไหม?”
ควันดินปืนจากประทัดยังจางหายไปไม่หมด บุรุษไปรษณีย์ในเครื่องแบบก็ปรากฏตัวขึ้นหน้าประตูบ้านตระกูลเฉียน
“มีใครอยู่ไหมครับ?”
“ใครน่ะ?” เฉียนตัวตัวกำลังอ่านหนังสืออยู่ในบ้าน พอได้ยินเสียงเรียกก็ชะโงกหน้าออกมา “มีธุระอะไรคะ?”
“มีจดหมายด่วนส่งถึงคุณ รบกวนออกมาเซ็นรับหน่อยครับ”
จดหมายด่วนเหรอ? เฉียนตัวตัวขมวดคิ้ว เธอก็ไม่รู้จักใครที่จะส่งจดหมายมาให้... เดี๋ยวก่อน!
เธอสวมรองเท้าแตะแล้วรีบวิ่งออกมา เพียงเหลือบมองตัวอักษรสองตัวแรกของที่อยู่ผู้ส่ง “กานซี” ก็ยิ้มกว้างทันที
“ใช่ ๆ จดหมายของฉันเองค่ะ”
พูดจบก็ยื่นมือไปหยิบจดหมายจากบุรุษไปรษณีย์ แต่เขากลับปฏิเสธ
“ขอดูเอกสารยืนยันตัวตนก่อนครับ”
หลังตรวจสอบจนแน่ใจว่าเฉียนตัวตัวเป็นผู้รับจริง บุรุษไปรษณีย์จึงยื่นจดหมายให้เธอ จากนั้นก็ถีบบันไดจักรยานแล้วปั่นจากไปอย่างรวดเร็ว
เฉียนตัวตัวพึมพำ “ระวังตัวจริง ๆ”
แต่ระวังไว้ก็ดี ระวังหน่อยจะได้ไม่มีใครแอบอ้างรับพัสดุหรือจดหมายไป
ซุนไฉ่เซียงกำลังดูแลแปลงผักส่วนตัวอยู่หลังบ้าน พอได้ยินว่ามีคนมาหาลูกสาวก็รีบวิ่งมา ยืดคอมอง แต่เห็นเพียงแผ่นหลังของบุรุษไปรษณีย์ที่ไกลออกไปแล้ว
“ใครน่ะ?”
“บุรุษไปรษณีย์ค่ะ”
ซุนไฉ่เซียงนึกอะไรขึ้นมาได้ก็ฟาดมือลงบนต้นขา “จดหมายที่เยี่ยนเหอส่งมาหรือเปล่า? เร็วเข้า ๆ เปิดดูสิ โธ่เอ๊ย เขาไปตั้งหกวันแล้วใช่ไหม?
เมื่อวานแม่ยังบ่นกับพ่อของลูกอยู่เลยว่า คนไปแล้วก็ไม่มีข่าวคราว ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง
ลูกนี่ก็เหมือนกัน ทำไมไม่บอกแม่ให้เร็วกว่านี้ว่าเขาจะไป ไม่อย่างนั้นแม่จะได้เตรียมของให้เขาเอาติดตัวไปด้วย”
ถ้าไม่ได้เห็นว่าจวงเยี่ยนเหอหายไปหลายวันแล้วถามขึ้นมา เธอก็คงยังไม่รู้จนถึงตอนนี้ว่าเขาไปกานซีแล้ว