“พี่สะใภ้ใหญ่ ค่อย ๆ กินนะ เดี๋ยวจะติดคอ”
แต่จางหลิงหลิงราวกับไม่ได้ยิน ยังคงกินอย่างตะกละตะกลาม
เมื่อเห็นเช่นนั้น เฉียนตัวตัวก็ไม่เกลี้ยกล่อมอีก เพียงตบหลังเธอเบา ๆ
ทว่าความอ่อนโยนเช่นนี้กลับทำให้จางหลิงหลิงขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
“ตัวตัว เธอ...ทำไมถึงดีกับฉันขนาดนี้? ฉัน...ไม่คู่ควรหรอก”
“พี่ก็ดีกับฉันเหมือนกันนี่ รองเท้าที่ฉันใส่ กางเกงที่สวมอยู่ ก็เป็นพี่ที่ทำให้ทั้งนั้น
ที่ฉันไม่ได้ซื้ออาหารอย่างอื่นให้ ไม่ใช่เพราะเสียดายเงิน แต่เพราะรู้ว่าพี่หิวมาหลายวันแล้ว ลำไส้ยังอ่อนแอ ถ้ากินของมันเข้าไปทันที อาจจะไม่สบายได้” เฉียนตัวตัวอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ความขมขื่นเอ่อขึ้นมาในลำคอของจางหลิงหลิง หยดน้ำตาเม็ดใหญ่ไหลทะลักออกมา เธอยัดหมั่นโถวเข้าปากอีกคำแล้วถามว่า
“ตัวตัว เธอว่าแม่กับต้าเฉิงจะไม่เอาฉันอีกแล้วหรือเปล่า?”
เฉียนตัวตัวไม่ได้ตอบตรง ๆ กลับถามเธอว่า
“ทำไมพี่ถึงคิดว่าพวกเขาจะไม่เอาพี่แล้วล่ะ?”
“ฉันเอาเงินทั้งหมดให้ทางบ้านไปแล้ว”
“แล้วมีอะไรอีก?”
จางหลิงหลิงกลืนหมั่นโถวลงคอ ดวงตาแดงก่ำพลางมองเฉียนตัวตัว
“ไม่ได้ปรึกษาต้าเฉิง...”
เธอคว้ามือเฉียนตัวตัวไว้ วิงวอนว่า “ตัวตัว ฉันรู้แล้วว่าตัวเองผิดจริง ๆ ช่วยฉันหน่อยได้ไหม?”
เฉียนตัวตัวไม่ได้รับปากและไม่ได้ปฏิเสธ แต่เลือกบอกความคิดของตัวเองออกมา