แต่ไหนแต่ไรเธอยึดหลักว่าใครไม่ล่วงเกินฉัน ฉันก็ไม่ล่วงเกินใคร ตอนนี้หลี่ชุนซิ่วยังไม่ได้ทำอะไรที่กระทบผลประโยชน์ของเธอ เธอย่อมไม่ลงมือทำอะไรอยู่แล้ว
แต่...คิดหาทางเช่าภูเขาสักลูกหรือซื้อที่ดินสักผืนในหมู่บ้านดีไหมนะ?
เฉียนตัวตัวลูบกระเป๋าที่ว่างเปล่าของตัวเอง ก่อนกำหมัดแน่น
ไม่ได้ เธอต้องรีบหาทางหาเงินให้ได้แล้ว
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด สองพี่น้องก็เดินมาถึงหน้าบ้านตระกูลหลี่โดยไม่รู้ตัว
หลี่ต้าจุ่ยสวมเสื้อตัวใหม่ล่าสุดซึ่งยังคงเต็มไปด้วยรอยปะ ยืนยิ้มกว้างอยู่หน้าประตู รับคำเยินยอจากคนอื่น ๆ
“ต้าจุ่ย ลูกสาวบ้านนายอย่างชุนซิ่วนี่เก่งจริง ๆ แต่งงานกับทหารก็ว่าแล้ว ยังเป็นคนในเมืองอีกด้วย”
“ไม่ต้องให้พูดหรอก ตั้งแต่เด็กฉันก็ดูออกแล้วว่าชุนซิ่วไม่ธรรมดา เห็นไหมล่ะ ฉันพูดถูกจริง ๆ! อย่าว่าแต่หมู่บ้านเราเลย มองไปทั่วละแวกนี้ มีลูกสาวบ้านไหนกี่คนที่ได้แต่งเข้าบ้านคนในเมือง?”
“ต้าจุ่ย วันดี ๆ ของนายยังรออยู่ข้างหน้า เดี๋ยวลูกเขยในเมืองยื่นมือช่วยหางานให้ลูกชายนายสักงาน ก็เป็นแค่คำพูดคำเดียวไม่ใช่หรือ?”
หลี่ต้าจุ่ยยิ้มจนตาหยี ฟังคำเยินยอจากทุกคนแล้วก็สุขสบายราวกับได้แช่น้ำพุร้อนกลางฤดูหนาว
พวกผู้ชายพากันประจบหลี่ต้าจุ่ย ส่วนพวกผู้หญิงก็ล้อมเหยาเสี่ยวเฉ่าไว้
“เสี่ยวเฉ่า เธอนี่เก่งเรื่องมีลูกจริง ๆ เลี้ยงลูกสาวจนประสบความสำเร็จ แถมยังหาลูกเขยในเมืองมาให้ด้วย”