เจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบสองนายเดินเข้ามา กวาดตามองรอบที่เกิดเหตุ ก่อนจะหยุดสายตาที่จางหลิงหลิง
“เราได้รับแจ้งจากชาวบ้านว่าที่นี่มีคนลักพาตัวและกรรโชกทรัพย์ เป็นคุณใช่ไหม? มากับเราหน่อย”
พอได้ยิน เฉียนต้าเฉิงก็พุ่งพรวดไปยืนตรงหน้าจางหลิงหลิงทันที
แม้ชาวบ้านคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านเฉียนเจียก่างจะหวาดกลัวเจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่ฝีเท้าที่กรูกันเข้ามากลับไม่มีใครลังเลแม้แต่น้อย
ทุกคนพากันปกป้องจางหลิงหลิงไว้ด้านหลัง ราวกับจะบอกว่า “ถ้าจะจับเธอ ก็ต้องข้ามศพพวกเราไปก่อน”
บนใบหน้าซีดเผือดของจางหลิงหลิงมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น “ต้าเฉิง ดูแลลูก ๆ ของเราให้ดีนะ”
ยังไม่ทันที่เฉียนต้าเฉิงจะพูดอะไร จางหลิงหลิงก็หันไปมองเฉียนตัวตัวด้วยสายตาวิงวอน จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนอย่างเด็ดเดี่ยว
“ลักพาตัวกรรโชกทรัพย์อะไรกัน? เข้าใจผิดกันทั้งนั้น!”
เสียงที่ไช่เสี่ยวจิ้งพยายามข่มให้สงบนิ่งดังลอดฝูงชนไปถึงหูทุกคน
“เมื่อกี้ฉากนั้นตื่นเต้นระทึกใจพอไหม? ฉันแสดงดีหรือเปล่า?”
เจ้าหน้าที่ตำรวจขมวดคิ้ว “ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ไช่เสี่ยวจิ้งตบแขนจางเทียนเป่าเบา ๆ เป็นสัญญาณให้เขาประคองตัวเองให้ดี ก่อนจะเผยอริมฝีปากพูดว่า
“วันนี้เป็นวันแต่งงานของฉัน ฉันคิดว่าพิธีธรรมดา ๆ มันเรียบง่ายเกินไป ไม่ชวนให้จดจำ ก็เลยตั้งใจไปขอให้พี่สะใภ้ใหญ่ช่วยมาแสดงฉากนี้ด้วยกัน
แต่ไม่คิดว่าทุกคนจะอินกันขนาดนี้ จนทำให้พวกคุณตกใจตามมาด้วย ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ”
เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองมองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย “เป็นแบบนี้จริงเหรอ?”
เฉียนตัวตัวรีบเดินไปข้างจางหลิงหลิง แล้วส่งสายตาให้เธอ
“พี่สะใภ้ เมื่อกี้พี่แสดงได้ดีจริง ๆ ถ้าพี่ไม่ได้บอกฉันไว้ก่อนว่าเป็นการแสดง ฉันคงโดนหลอกเข้าเต็ม ๆ”