บทที่ 53 แม่สามีบอกว่าจะปฏิบัติต่อฉันเหมือนลูกสาวแท้ ๆ
เฉียนตัวตัวยังไม่ทันได้ตอบ ซุนไฉ่เซียงก็พุ่งพรวดออกมาจากครัวราวกับลมพัด
“เพิ่งตื่นอะไรกัน! ตัวตัวของฉันตื่นตั้งนานแล้ว แค่อยู่ในห้องอ่านหนังสือเท่านั้นเอง”
หลี่ชุนซิ่วนี่ร้ายจริง ๆ เปิดปากมาก็ขุดหลุมพรางให้ตัวตัวของเธอเสียแล้ว
ถ้าพวกชอบนินทาในหมู่บ้านได้ยินว่าตัวตัวเพิ่งตื่นเอาป่านนี้ คงเอาไปพูดลับหลังพวกเธออีกแน่
หลี่ชุนซิ่วทำสีหน้าไม่เชื่อ “จริงเหรอ?”
เธอไม่คิดเถียงกับซุนไฉ่เซียง ทำราวกับเพิ่งสังเกตเห็น ก่อนจะรีบดึงแขนเสื้อลง
“อุ๊ย! กำไลเงินของฉันโผล่ออกมาได้ยังไงเนี่ย เฮ้อ ฉันบอกว่าไม่เอาแล้ว แต่แม่สามีก็ยืนกรานจะซื้อให้ ฉันขัดเธอไม่ไหว เลยต้องใส่มาน่ะ”
เฉียนตัวตัว: ?
เธอพึมพำอะไรของเธออยู่? ฉันถามเรื่องกำไลเงินของเธอหรือไง?
“ตัวตัว เธอไม่เคยใส่กำไลเงินวงใหญ่ขนาดนี้ใช่ไหม? ฉันว่าของแบบนี้ใส่แล้วก็ไม่สบายเท่าไรหรอก หนักตั้ง 20 กรัม ข้อมือฉันแทบยกไม่ขึ้นแล้ว”
ภาพหีบเครื่องประดับทองหยกใบใหญ่ที่คุณย่าจวงยกออกมาให้เธอเลือกแวบผ่านความคิดของเฉียนตัวตัว แต่เธอไม่ได้พูดอะไร
แต่ซุนไฉ่เซียงทนไม่ไหว “โห แม่สามีเธอดีกับเธอจังเลยนะ แต่ฉันได้ยินมาว่าวันกลับบ้านหลังแต่งงานครบสามวัน เธอไม่ได้กลับมานี่นา พ่อแม่เธอยืนรออยู่ตรงปากหมู่บ้านตั้งทั้งวัน!