หลี่ชุนซิ่วชะงัก สีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ ก่อนถอยหลังไปสองก้าว หลบมือที่เหยาซี่ยวเฉ่ายื่นมา
“พ่อ เราเข้าไปคุยกันในบ้านเถอะ”
หลี่ต้าจุ่ยกำลังเคลิบเคลิ้มกับจินตนาการที่ว่าอีกไม่นานทุกคนจะต้องอิจฉาเขา จึงไม่ได้สังเกตความผิดปกติของหลี่ชุนซิ่วเลยแม้แต่น้อย เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า
“ที่นี่ก็ไม่มีคนนอก จะดูตรงไหนก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ?”
มีเพียงเฉียนตัวตัวที่ได้ยินเสียงแล้วรีบมาดูเรื่องสนุก เธอล้วงถั่วลิสงกำหนึ่งออกจากกระเป๋า เคี้ยวกรุบกรับทันที
“ใช่ ๆ ชุนซิ่ว พวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านกันมาหลายปีแล้ว ไม่ใช่คนนอกสักหน่อย มีอะไรที่เอาออกมาให้ดูกันไม่ได้หรือ?
หรือเธอกลัวว่าพวกเราจะตาโต พอเห็นของในเมืองแล้วแย่งกันเอาไปเลย?”
อู๋เฉียนฮวาเท้าเอว พูดจนน้ำลายกระเด็น “พวกเราไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย!”
สมัยนั้นกิจกรรมบันเทิงมีน้อย ชาวบ้านแต่ละวันนอกจากลงนา ก็มีแต่ลงนา ในที่สุดก็มีเรื่องครึกครื้นให้ดูสักที ใครจะยอมพลาดกัน ต่างพากันส่งเสียงว่า
“วางใจเถอะชุนซิ่ว ถึงพวกเราจะจน แต่ก็ยังมีศักดิ์ศรี ไม่มีทางทำเรื่องปล้นชิงหรอก!”
“ก็คนหมู่บ้านเดียวกัน จะทำตัวห่างเหินไปทำไม? เธอเป็นสาวคนแรกของหมู่บ้านเราที่ได้แต่งเข้าบ้านคนในเมือง พวกเรายังหวังให้เธอพาเปิดหูเปิดตาอยู่เลย!”
คำพูดนั้นแทงใจหลี่ชุนซิ่วตรงความคิดลับ ๆ ในใจพอดี เธอเผลอเพียงชั่วครู่ ตะกร้าสะพายหลังก็ถูกเหยี่ยวเสี่ยวเฉ่าฉวยไปเสียแล้ว
“มาแล้ว ๆ! ฉากเด็ดกำลังจะมา!” เฉียนตัวตัวตื่นเต้นจนลืมเคี้ยวถั่ว ดวงตาเป็นประกายจ้องเหยี่ยวเสี่ยวเฉ่าเขม็ง
หลี่ต้าจุ่ยถลึงตาใส่หลี่ชุนซิ่วที่ไม่รู้จักกาลเทศะ ก่อนเร่งเหยี่ยวเสี่ยวเฉ่าด้วยน้ำเสียงที่มีทั้งความเร่งรัดสามส่วน ตื่นเต้นสามส่วน และลำพองใจสี่ส่วน