“หลิงเอ๋อร์ แกอย่าทำอะไรโง่ ๆ เด็ดขาดนะ มีอะไรค่อย ๆ พูดกันดี ๆ ปล่อยน้องสะใภ้แกก่อน แล้วรีบวางมีดในมือลงด้วย!”
ที่หน้าประตูร้านอาหารของรัฐ หญิงชราตาหยี จมูกกลมโต ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ซึ่งก็คือป้าหวัง แม่แท้ ๆ ของจางหลิงหลิง กำลังเกลี้ยกล่อมอย่างพร่ำเพียร
ส่วนฝั่งตรงข้าม จางหลิงหลิงที่ตกอยู่ในสภาพคลุ้มคลั่งกำมีดทำครัวไว้ในมือขวา แขนซ้ายรัดคอไช่เสี่ยวจิ้งที่หน้าซีดไร้สีเลือดไว้แน่น
“พูดกันดี ๆ งั้นเหรอ? ตอนที่ฉันอยากพูดดี ๆ แม่เคยคุยกับฉันไหม? รีบคืนเงินมา! ไม่งั้นฉันจะ……”
“แทงสิ!” หน้าผากของป้าหวังเส้นเลือดปูดโปน เหงื่อเม็ดโตไหลลงมา “แทงเลย! ถ้าแกกล้าแทงลงไป แกเองก็ตายไม่ดีหรอก!”
จางหลิงหลิงแค่นหัวเราะ “วันนี้ฉันมาที่นี่ ก็ไม่ได้คิดจะออกไปทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่แล้ว ก่อนตายได้ลากใครไปเป็นเพื่อนสักคนก็คุ้มแล้ว!”
เห็นจางหลิงหลิงเอาจริง จางเทียนเป่าก็ทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ
“พี่ใหญ่! อย่านะ! พี่เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของผมนะ ผมเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลจาง วันนี้เป็นวันแต่งงานของผม พี่ไม่อวยพรผมก็แล้วไป แต่จะลากน้องสะใภ้ไปตายด้วยไม่ได้นะ! ผมยังหวังให้เธอคลอดลูกชายจ้ำม่ำให้สักคน จะได้เรียกพี่ว่าป้า……”
จางหลิงหลิงรัดแขนที่ล็อกคอไช่เสี่ยวจิ้งแน่นขึ้นอีก
“ไม่กล้ารับหรอก ฉันไม่มีน้องชายใจหมาป่าที่รู้จักแต่เกาะสูบเลือดพี่สาวแบบแก! คืนเงินมา! เงิน 400 หยวนของฉัน คืนมาให้หมด ไม่งั้น……”
“อ๊า! ฉันไม่อยากตาย พวกคุณรีบเอาเงินให้เธอไปสิ แค่ก แค่ก……” ไช่เสี่ยวจิ้งพยายามใช้มือแกะแขนของจางหลิงหลิงสุดชีวิต พลางตวาด
เฉียนต้าเฉิงค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้จางหลิงหลิงทีละก้าว พูดเกลี้ยกล่อมเสียงเบา
“หลิงเอ๋อร์ โทษผมเถอะ ผมจะไม่บีบคุณแล้ว เชื่อผมนะ วางมีดลงแล้วกลับบ้านกับผม เราจะทำเรื่องโง่ ๆ ไม่ได้!