เมืองเพลิง เป็นเมืองใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางเมืองสุ่ยเทียน เต็มไปด้วยผู้คนคับคั่ง อยู่ในการปกครองของสำนักชางหลาน
เย่ชิงชางและซูหลิงเอ๋อไม่ใช่ครั้งแรกที่มาเมืองเพลิง ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยช่วยหลิวชางไห่ซื้อวัสดุยา ลงเขามาหลายครั้ง และเคยมาเมืองเพลิงหลายรอบ!
ครั้งนี้ลงมา พวกเขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าในเมืองเพลิงมีผู้คนสัญจรไปมามากขึ้น
ตามตรอกซอกซอยเต็มไปด้วยประกาศ ล้วนเกี่ยวกับงานประชันยาเคล็ดลับของสำนักชางหลานที่จัดขึ้นทุกสามปี!
สำนักชางหลานเป็นหนึ่งในสามมหาอำนาจสูงสุดของเมืองสุ่ยเทียน มีรากฐานลึกซึ้งและผู้มีความสามารถมากมาย
หากสามารถเป็นที่พึ่งของสำนักชางหลานได้ ก็เท่ากับก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด กลายเป็นคนเหนือคน!
ดังนั้นเหล่านักปรุงยาจากทั่วทุกสารทิศของเมืองสุ่ยเทียนจึงหลั่งไหลมารวมตัวกันที่นี่!
“เราไปร้านยาก่อน!”
เย่ชิงชางกวาดตามองถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน แล้วเอ่ยขึ้น
ซูหลิงเอ๋อพยักหน้าเห็นด้วย ไม่มีความคิดเห็นใดๆ เชื่อฟังการจัดการของเย่ชิงชางทั้งหมด!
งานประชันยาเคล็ดลับของสำนักชางหลานไม่จัดหาวัสดุยาวิเศษใดๆ ให้ผู้เข้าแข่งขัน ทุกคนต้องเตรียมเอง ดังนั้นแม้เพียงเข้าร่วมงานประชันยาก็ต้องมีทุนสนับสนุนพอสมควร!
“ท่านลูกค้า ต้องการอะไรขอรับ ที่ร้านเรามีครบทุกอย่าง!”
เมื่อเย่ชิงชางพาซูหลิงเอ๋อก้าวเข้าไปในร้านยาขนาดใหญ่ หน้าร้านก็รีบเข้ามาต้อนรับ พร้อมกับโค้งคำนับ
ร้านยาแห่งนี้มีชื่อเสียงมากในเมืองเพลิง ก่อนหน้านี้เย่ชิงชางและซูหลิงเอ๋อซื้อวัสดุยาที่นี่ไม่น้อย เจ้าของร้านจึงจำเย่ชิงชางได้
“ขอดูๆ ก่อน!”
เขากวาดตามองภายในร้าน เห็นชั้นวางยาเรียงรายไปด้วยยาวิเศษชนิดต่างๆ แต่ละชนิดถูกบรรจุในกล่องหยกใสแวววาว ด้านล่างมีป้ายราคาติดไว้
เพียงแต่ว่า วัสดุยาแต่ละต้นที่นี่มีมูลค่าตั้งแต่สองตำลึงขึ้นไป
ตามฐานะการเงินปัจจุบันของเย่ชิงชาง เขาไม่สามารถซื้อได้เลย
อย่างไรก็ตาม เขาคาดการณ์ไว้แล้วทั้งหมด งานประชันยาเคล็ดลับจะจัดขึ้นในอีกเจ็ดวัน ช่วงเวลาเจ็ดวันนี้เพียงพอให้เขาหาเงินก้อนโตได้!
“น้ำทิพย์ปีกเงิน ผลไม้ไผ่หยก ด้ายหอมบึงสวรรค์ น้ำลายหยกน้ำค้างหยก...”
เย่ชิงชางอาศัยความทรงจำและประสบการณ์จากชาติก่อน หยิบวัสดุยาที่ค่อนข้างถูกจากชั้นวาง รวมทั้งหมดสิบชนิด
“หน้าร้าน คิดเงิน!”
“เรียนท่านลูกค้า รวมทั้งหมดสิบห้าตำลึงขอรับ!”
เย่ชิงชางหยิบเงินสิบห้าตำลึงออกจากอก ส่งให้หน้าร้าน แล้วเดินออกจากร้านยาโดยไม่หันกลับมา
“พี่ชิงชาง วัสดุยาเหล่านี้บางส่วนใกล้จะเหี่ยวเฉา บางส่วนก็เป็นของเกรดต่ำที่อายุไม่ถึง ปี เราซื้อมาเพื่ออะไร?” ซูหลิงเอ๋อถามด้วยความสงสัย
“อย่าถามเลย ตามข้ามาก็พอ!” เย่ชิงชางกล่าว
ไม่นานนัก ทั้งสองก็หาร้านโรงแรมแห่งหนึ่ง พักอยู่ชั่วคราว ในช่วงเจ็ดวันนี้ พวกเขาไม่คิดจะกลับสำนักชางหลานอีก!
“หน้าร้าน ขอห้องชั้นหนึ่งหนึ่งห้อง!” เย่ชิงชางกล่าว
“ได้เลยขอรับ!” เจ้าของร้านยิ้มกว้าง “ท่านลูกค้า ห้องชั้นหนึ่งคืนละหนึ่งตำลึงขอรับ!”
เย่ชิงชางพยักหน้า หยิบเงินสามตำลึงออกมา: “พักสามคืนก่อน!”
จากนั้น เขาก็พาซูหลิงเอ๋อขึ้นไปชั้นสอง แต่ทว่า เพียงแค่พวกเขาก้าวออกไป ก็มีหญิงสาวสองคนเดินเข้ามาในโรงแรมพร้อมกัน สร้างความฮือฮาให้แก่ผู้คนในที่นั้น!
ไม่ใช่เพราะเหตุอื่น เพียงเพราะหญิงสาวสองคนนี้งดงามเกินไป!
หญิงสาวชุดม่วงมีใบหน้าน่ารัก สดใส รูปร่างบอบบางสง่างาม ระหว่างคิ้วมีพลังความมีชีวิตชีวาของสาววัยรุ่น ทำให้ยากที่จะละสายตา
ส่วนหญิงสาวอีกคน สวมชุดขาวบริสุทธิ์ อ่อนโยนและมีปัญญา ใบหน้าละเอียดอ่อนราวกับภาพวาด งดงามล่มเมือง หาที่เปรียบมิได้ มีรัศมีความสูงส่งที่ว่างเปล่าและบริสุทธิ์ ยิ่งทำให้บุรุษมีความต้องการเอาชนะอย่างแรงกล้า
“ผู้หญิงสองคนนี้ช่างงดงามนัก หากได้นอนด้วยสักคืน ข้ายอมอายุสั้นลงสองสามปีก็ยอม!” ชายร่างใหญ่ที่เมามาย เห็นหญิงสาวสองคนนี้ ดวงตาแทบถลน
“หากไม่อยากหาความตายก็รีบหุบปากซะ ผู้หญิงสองคนนี้ดูท่าไม่ใช่คนง่ายๆ!”
“เจ้าไม่สังเกตเห็นแรงกดดันพลังวิญญาณอันน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากพวกนางบ้างหรือ? ข้าพนันได้เลยว่าสองคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา!”
สหายข้างกายรีบดุด่า
สำหรับสายตาของผู้คนรอบข้าง หลินชิงเหยียนและหลินเซี่ยวเซี่ยวไม่ได้สนใจมากนัก เพราะพวกนางชินชาไปแล้ว!
“หน้าร้าน เปิดห้องชั้นหนึ่งให้เราหน่อย!” หลินเซี่ยวเซี่ยวตัดสินใจพูด
“ได้เลยขอรับ!”
หน้าร้านต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ในช่วงนี้ เนื่องจากงานประชันยาเคล็ดลับของสำนักชางหลานกำลังจะเปิดขึ้น เหล่านักพรตและผู้บำเพ็ญจากทุกสารทิศจึงหลั่งไหลมาที่นี่
ดังนั้นธุรกิจของโรงแรมพวกเขาจึงดีเป็นพิเศษ!
หลินชิงเหยียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยราวแก้ววิเศษเปล่งประกายแวววาว มองสำรวจรอบตัวอย่างไม่สนใจใคร
เย่ชิงชางได้ยินเสียงจึงอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง ในขณะนั้นสายตาของเขาบังเอิญสบเข้ากับดวงตาของหลินชิงเหยียน!
แม้ในชาตก่อนจะเคยเห็นหญิงงามมานับไม่ถ้วน แต่เมื่อได้เห็นหลินชิงเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง หญิงงามผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ!
สายตาของทั้งสองสบกันเพียงหนึ่งวินาที จากนั้นหลินชิงเหยียนก็ละสายตาอย่างเยือกเย็น คนธรรมดาที่ไม่มีพลังวิญญาณไม่สามารถดึงดูดความสนใจของนางได้มากนัก!
ส่วนเย่ชิงชางกลับมองหลินชิงเหยียนด้วยความสนใจ ในฐานะคนของสำนักชางหลาน เขาย่อมไม่รู้จักหญิงสาวสองคนนี้!
หญิงสาวชุดขาวผู้มีกิริยาอ่อนโยนผู้นั้น คือศิษย์พี่ใหญ่ผู้เลื่องชื่อของสำนักกระบี่ หลินชิงเหยียน ส่วนหญิงสาวชุดม่วงคือ น้องสาวของนาง หลินเซี่ยวเซี่ยว!
แต่คู่พี่น้องงามแห่งสำนักกระบี่คู่นี้ มาปรากฏที่นี่ได้อย่างไร?
ในความทรงจำของเขา หลินชิงเหยียนในชาตก่อน เหมือนจะได้รับบาดเจ็บในเหตุการณ์คลื่นอสูรตะวันตกเฉียงเหนือครั้งนี้ด้วย และบาดแผลนั้นไม่เบาเลย
เพียงแต่ว่า เมื่อเทียบกับ‘มั่วถง’อัจฉริยะทางกระบี่คนนั้นแล้ว ชะตากรรมของหลินชิงเหยียนดีกว่ามาก นางมีอาจารย์ที่ดี หลังจากอาจารย์ของนางออกจากสถานที่ฝึกฝน บาดแผลของหลินชิงเหยียนก็ได้รับการรักษาจนหายดี!
ตอนนั้นหลินชิงเหยียนได้รับบาดเจ็บอะไรกันแน่ เย่ชิงชางไม่ค่อยรู้แน่ชัด
แต่ในตอนนั้น ผู้แข็งแกร่งแห่งสำนักกระบี่ก็ทุ่มเทความพยายามอย่างมาก คิดดูแล้วบาดแผลของหลินชิงเหยียนก็ไม่ใช่บาดแผลเล็กน้อยแน่นอน!
แน่นอน ทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวกับเขา เขากวาดตามองอย่างรวดเร็วแล้วพาซูหลิงเอ๋อขึ้นไป
แต่บังเอิญยิ่งนัก
หลินชิงเหยียนและหลินเซี่ยวเซี่ยวหญิงงามสองคนนี้ พักอยู่ห้องติดกับเย่ชิงชางและซูหลิงเอ๋อ!
“พี่ชิงชาง สองพี่สาวเมื่อครู่นี้ ดูเหมือนจะเป็นศิษย์สำนักกระบี่ใช่หรือไม่?”
ในห้องพักของโรงแรม ซูหลิงเอ๋อนึกถึงหญิงงามสองคนที่พบเมื่อครู่ รู้สึกประทับใจ จึงอดถามไม่ได้
เย่ชิงชางพยักหน้า “ใช่แล้ว พวกนางเป็นศิษย์สำนักกระบี่!”
“ในเมื่อเป็นศิษย์สำนักกระบี่ แล้วเหตุใดจึงมาปรากฏที่นี่?”
ซูหลิงเอ๋อรู้สึกสงสัย
ครั้งนี้ศิษย์สำนักกระบี่สิบเจ็ดคนมีผลงานในการปราบคลื่นอสูรตะวันตกเฉียงเหนือ ไม่กลับไปรับรางวัล มาที่เมืองเพลิงทำไม?
“ไม่เกี่ยวกับเรา อย่าไปยุ่ง!” เย่ชิงชางกล่าว
“โอ้...” ซูหลิงเอ๋อพยักหน้าอย่างว่าง่าย ไม่ถามต่อ เพียงแต่มองดูเย่ชิงชางจัดการวัสดุยาเหล่านี้
เย่ชิงชางนำวัสดุยาที่ซื้อมาวันนี้ทั้งหมดออกมา รวมสิบชนิด แต่ละชนิดมีพลังวิญญาณจางมาก เป็นสิ่งที่แม้แต่ในกองขยะก็ไม่มีใครอยากเก็บ!
แต่เย่ชิงชางกลับบดขยี้มันอย่างพิถีพิถัน ตามสัดส่วนวัสดุยาในความทรงจำ ค่อยๆ เทลงในขวดหยกเล็กๆ ที่ประณีต
วัสดุยาที่ไร้พลังวิญญาณ ไม่ถึงเวลาจุดธูปหนึ่งดอก ในที่สุดก็ถูกเย่ชิงชางดัดแปลงจนกลายเป็นผงยาสีเหลืองหนึ่งขวด
“หอมจัง...”
ทันทีที่ผงยาก่อตัว กลิ่นหอมอ่อนๆ สดชื่นก็แพร่กระจายออกจากปากขวด ในพริบตาก็ทำให้ทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม!
ซูหลิงเอ๋อมองเย่ชิงชางด้วยสายตาเลื่อมใส แม้นางไม่รู้ว่าเย่ชิงชางใช้วิธีใด แต่ดูเหมือนว่าเพียงชั่วครู่เดียวก็สามารถยกระดับวัสดุยาธรรมดาๆ สิบชนิดนี้ให้สูงขึ้นได้อย่างสิ้นเชิง!
การเปลี่ยนของเสียให้เป็นสมบัติเช่นนี้ ทำให้ซูหลิงเอ๋อแทบไม่เชื่อสายตา!
“พี่ชิงชาง นี่คืออะไร?” ซูหลิงเอ๋อถามด้วยความอยากรู้
“นี่คือผงเลือดหยกไม้ไผ่ เป็นยาสมานแผลภายนอกชนิดหนึ่ง น่าเสียดายที่วัสดุยาธรรมดาเหล่านี้มีพลังวิญญาณค่อนข้างจาง การผสมถึงระดับนี้ก็เป็นขีดจำกัดแล้ว!” เย่ชิงชางกล่าว
ตอนนี้เขายังไม่ได้เริ่มเส้นทางแห่งการบำเพ็ญจริงๆ ดังนั้นจึงได้แต่ปรุงเป็นผงยาและน้ำยาต่างๆ ก่อน!
ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องติดกัน!
หลินเซี่ยวเซี่ยวพยุงหลินชิงเหยียนเข้ามา หญิงสาวสองคนนั่งลงข้างเตียง หลินเซี่ยวเซี่ยวสีหน้าจริงจัง ค่อยๆ เปิดชายชุดของหลินชิงเหยียนขึ้น
ชั่วขณะนั้น ขาที่ยาวสีขาวสะอาดเรียบเนียนก็ปรากฏขึ้น ความงามของหลินชิงเหยียนไม่ใช่แบบยั่วยวน แต่ทำให้คนยากจะลืมเลือน
รูปร่างของนางก็เป็นเลิศ ขายาวเรียว ละเอียดอ่อนราวหยกธรรมชาติ สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!
แต่ทว่า ในเวลานี้ บนขาที่สมบูรณ์แบบนี้ กลับมีรอยฟันสีแดงเลือดขนาดเท่าฝ่ามือประทับอยู่
รอยฟันเหมือนปากหมาป่า พิษสีเขียวปนกับเลือดสีแดงเข้ม ปกคลุมผิวขาวสะอาดรอบข้าง ทำให้บาดแผลทั้งหมดดูร้ายแรงยิ่งนัก!
“พี่สาว เจ้าทนมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไร?”
เมื่อเห็นบาดแผลนี้ หลินเซี่ยวเซี่ยวก็ตกตะลึง
บาดแผลนี้ แม้หลินชิงเหยียนจะพันแผลอย่างง่ายๆ แล้ว แต่ความรุนแรงของมันก็เกินความคาดหมายของหลินเซี่ยวเซี่ยวอย่างมาก!
การปราบคลื่นอสูรครั้งนี้ แม้ดูเหมือนผ่านไปเพียงสามเดือนสั้นๆ แต่แท้จริงแล้วทุกวันล้วนอันตรายยิ่งนัก
พวกเขาต่อสู้กับอสูรปีศาจตลอดเวลา แม้แต่หลินชิงเหยียนในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักกระบี่ก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัส ถูกหมาป่าทะลุเขียวตาสีเขียวกัดที่ขา
และตอนนี้ พิษที่หมาป่าทะลุเขียวตาทิ้งไว้กำลังแพร่กระจายไปเรื่อยๆ หากปล่อยไว้เช่นนี้ หลินชิงเหยียนจะต้องกลายเป็นคนพิการในที่สุด!
“ไม่ได้ เราต้องรีบแก้ไข ฉันจะออกไปหายาข้างนอกเดี๋ยวนี้!” หลินเซี่ยวเซี่ยวพูดอย่างมุ่งมั่น
จากนั้น นางไม่รีรอ รีบออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากหลินเซี่ยวเซี่ยวจากไป หลินชิงเหยียนนั่งอยู่บนเตียงเพียงลำพัง นิ้วเรียวบางลูบคลำบาดแผลเบาๆ
ความเจ็บปวดแสบร้อนรุนแรงนั้น คอยทรมานประสาทของนางตลอดเวลา พิษของหมาป่าทะลุเขียวตาแพร่กระจายเร็วกว่าที่นางคิดไว้มาก!
คิดถึงตรงนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
และในขณะนั้นเอง กลิ่นยาหอมกรุ่นก็ลอยมาจากอากาศ...
กลิ่นยานี้ไม่เข้มข้น แต่กลับทำให้คนหลงใหล ราวกับไผ่เขียวในป่า เรียบง่ายและสดชื่น
หลินชิงเหยียนลุกขึ้นยืน ตามทิศทางของกลิ่นยา เปิดประตูออกไป ดวงตาคู่สวยอดไม่ได้ที่จะมองไปยังห้องติดกันของพวกนาง
“กลิ่นยาหอมชื่นใจนัก กลิ่นยานี้...มาจากห้องข้างๆ?”
“ผู้เชี่ยวชาญลึกลับผู้นี้คือใคร มาปรุงยาอยู่ที่นี่?”
หลินชิงเหยียนกล่าวด้วยความตกตะลึง