แม้จะเป็นเพียงกลิ่นยาอย่างเดียว แต่กลิ่นยานี้กลับทำให้หลินชิงเหยียนรู้สึกเคลิบเคลิ้มจนไม่อาจหวนคืนได้ แม้แต่บาดแผลที่ขาก็รู้สึกไม่เจ็บปวดเท่าเดิม
นางเม้มริมฝีปากแดงบาง เดินเข้าไป ตั้งใจจะไปเยี่ยมผู้ที่พักอยู่ห้องข้างๆ
แต่ในขณะนั้น กลิ่นยากลับหายไปอย่างกะทันหัน ร่างของนางก็หยุดอยู่หน้าประตูห้อง
"ช่างเถิด นักปรุงยาทุกคนล้วนมีนิสัยประหลาด บางทีท่านผู้อาวุโสเลือกที่จะปรุงยาที่นี่ ก็คงไม่ต้องการให้ใครมารบกวน..."
นางส่ายหน้า ความหม่นหมองวาบขึ้นในดวงตางดงาม ในที่สุดก็ไม่ได้เคาะประตู หมุนตัวกลับไปยังที่พักของตน!
ภายในห้อง
เย่ชิงชางปิดปากขวดหยกอย่างมิดชิด กลิ่นยาทั้งหมดก็ถูกเก็บกักไว้
"ในที่สุดก็ทำเสร็จ!"
เย่ชิงชางมองผงเลือดหยกไม้ไผ่ในมือ มุมปากก็เผยรอยยิ้ม
แม้จะทำจากวัตถุดิบคุณภาพต่ำ แต่ด้วยฝีมือการปรุงยาอันยอดเยี่ยมของเขา ฤทธิ์ของผงเลือดหยกไม้ไผ่นี้ กลับไม่ด้อยไปกว่ายารักษาบาดแผลขั้นสองพวกนั้นเลย!
ก้าวแรกสู่การเป็นนักปรุงยาที่แข็งแกร่งที่สุด ต้องอาศัยมันก่อน!
"เจ้าอยู่รอข้าที่โรงเตี๊ยมนี้ ข้าจะไปขาย'ผงเลือดหยกไม้ไผ่'นี้ก่อน!" เย่ชิงชางเอ่ยขึ้น
"ได้!" ซูหลิงเอ๋อพยักหน้า ก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมา
ทันใดนั้น เขาเก็บของแล้วออกไป ครั้งนี้ เขาไม่ได้เดินเล่นที่อื่น ตรงไปยังสมาคมการค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเพลิง... สมาคมจินเฉิง!
สมาคมจินเฉิงไม่ได้อยู่ในเขตปกครองของสามสำนักใหญ่ มันเป็นพลังอันดับสี่ของเมืองสุ่ยเทียน มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเมืองสุ่ยเทียน
แม้จะเทียบไม่ได้กับสามสำนักใหญ่ในเรื่องความลึกซึ้ง แต่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน!
หลายปีมานี้ แผนการค้าของพวกเขาขยายไปทั่วเมืองสุ่ยเทียน แทบทุกเมืองมีสาขาของพวกเขา คิดคำนวณดูแล้ว ก็มีทุนทรัพย์มหาศาล ไม่ควรประมาท!
และสาขาสมาคมจินเฉิงในเมืองเพลิงนี้ ก็เป็นหนึ่งในสาขาที่อยู่ในระดับแนวหน้าของทุกสาขา!
เย่ชิงชางไม่ได้ก้าวเข้าสู่สมาคมจินเฉิงเป็นครั้งแรก ชาติก่อนเขาเคยมาที่นี่ แต่เมื่อวันนี้กลับมาสู่ยุคหนุ่มสาว ความรุ่งโรจน์ในอดีตทั้งหมดก็สลายหายไปแล้ว
ครั้งนี้ เขาเข้ามาในฐานะคนธรรมดา!
"สวัสดีค่ะ ฉันเป็นหนึ่งในผู้ดูแลที่นี่ ฉันชื่อมู่หรงเซวียน มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?"
หญิงสาววัยยี่สิบกว่า สวมชุดสีแดง รูปร่างงดงาม ดวงตาใสแจ๋ว เดินเข้ามาใกล้
นางยิ้มบางๆ ดวงตาดูมีชีวิตชีวา ราวกับมีแสงประกายเอ่อล้นออกมา สง่างาม อบอุ่น ทำให้รู้สึกเหมือนได้สัมผัสสายลมฤดูใบไม้ผลิ!
เย่ชิงชางอายุเพียงสิบหกสิบเจ็ด แต่งกายธรรมดา ไม่มีอะไรโดดเด่น แต่แขกคือแขก สมาคมจินเฉิงไม่เคยมองคนด้วยสายตาที่มีอคติ
"ข้ามาขายผงยา!" เย่ชิงชางกล่าว
"ได้ค่ะ ท่านสุภาพบุรุษ! ขอดูผงยาก่อนได้ไหมคะ?" มู่หรงเซวียนยิ้มพูด
สมาคมจินเฉิงไม่เพียงแต่ขาย แต่ยังรับซื้อ พวกเขารวบรวมของแปลกหายากทั่วทุกสารทิศ และจัดประมูลเป็นประจำ!
เย่ชิงชางพยักหน้า นำ'ผงเลือดหยกไม้ไผ่'ที่เขาทำขึ้นออกมา มู่หรงเซวียนรับไป เปิดขวดหยก ทันใดนั้น กลิ่นยาสดชื่นก็แผ่กระจายออกมา
เมื่อได้กลิ่นยานี้ ตอนแรกมู่หรงเซวียนไม่ได้ใส่ใจ แต่ใบหน้าก็เริ่มเปลี่ยนไป
"ผงยานี้มาจากไหน?" มู่หรงเซวียนถามด้วยความประหลาดใจ
นางพอรู้เรื่องสรรพคุณยา เพียงได้กลิ่นยานี้ ก็รู้สึกจิตใจตื่นเต้น
นางสามารถยืนยันได้ว่านี่ไม่ใช่ผงยาธรรมดา แต่เป็นยาสมานแผลชั้นยอดที่นักปรุงยาปรุงขึ้น!
เย่ชิงชางขมวดคิ้ว "อย่างไร? สมาคมจินเฉิงรับซื้อของ ยังต้องถามที่มาอีกหรือ?"
"ขอโทษค่ะ ที่ฉันล่วงเกิน!"
"เชิญท่านสุภาพบุรุษตามฉันมา!"
มู่หรงเซวียนโค้งคำนับขอโทษ แล้วทำท่าเชิญ นำเย่ชิงชางเข้าไปในห้องชั้นใน!
เย่ชิงชางยืดหลังตรง ตามนางเข้าไป แม้การตกแต่งที่นี่จะหรูหราสุดขีด ผู้คนที่เข้าออกล้วนเป็นบุคคลสำคัญมีหน้ามีตา
ซึ่งช่างไม่เข้ากับสถานะและฐานะของเขาในตอนนี้ แต่เขาก็ไม่มีความรู้สึกด้อยค่าหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย!
ไม่นาน
เย่ชิงชางก็มาถึงห้องชั้นใน
มู่หรงเซวียนส่ง'ผงเลือดหยกไม้ไผ่'นี้ให้แก่ชายชราผมหงอกสวมเสื้อคลุมสีเทาคนหนึ่ง
ชายชราเสื้อคลุมสีเทารับไป แล้วศึกษาอย่างละเอียด ครู่หนึ่ง ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขาก็เผยความประหลาดใจ
"ผงเลือดหยกไม้ไผ่?" ชายชราอุทาน
"ผงเลือดหยกไม้ไผ่? มันคืออะไร?" เย่ชิงชางแสร้งทำเป็นงุนงงถาม
"ฮ่าๆ ไม่แปลกที่เจ้าจะไม่รู้ ข้าคือฟูหยวน เป็นนักปรุงยาประจำสมาคมจินเฉิง!"
ชายชราเสื้อคลุมสีเทายกมือคารวะ แนะนำตัวสั้นๆ
จากนั้น เขาก็ลูบขวดผงเลือดหยกไม้ไผ่นี้ พูดเบาๆ "หากข้าจำไม่ผิด ผงเลือดหยกไม้ไผ่นี้ เมื่อสามร้อยปีก่อน เคยรุ่งเรืองอยู่ช่วงหนึ่งบนทวีปเป่ยชาง เป็นหนึ่งในตำรับยาที่'เซวียนเทียนจุน'คิดค้นเมื่อครั้งยังหนุ่ม!"
"วิธีการทำนั้นค่อนข้างง่าย ไม่ต้องจุดเตา ไม่ต้องเผา เพียงแค่ควบคุมสัดส่วนของวัตถุดิบแต่ละชนิดเท่านั้น!"
"เพราะมันทำง่าย จึงรุ่งเรืองได้ ยิ่งไปกว่านั้น แม้ไม่ใช่นักปรุงยา ถ้ามีตำรับยาก็สามารถปรุงได้!"
"แต่เมื่อร้อยปีก่อน 'ผงเลือดหยกไม้ไผ่'นี้กลับค่อยๆ หายไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ ตำรับยาถูกทำลาย สูญหายไปตั้งแต่นั้น!"
"ไม่คิดว่าวันนี้ข้าจะได้เห็น'ผงเลือดหยกไม้ไผ่'หนึ่งขวด นับเป็นความยินดีที่คาดไม่ถึงจริงๆ!"
พูดจบ สายตาของฟูหยวนก็ตกไปที่เย่ชิงชาง หรี่ตามอง ยิ้มพูด "ไม่ทราบว่าเจ้าหนุ่มได้เพียงขวด'ผงเลือดหยกไม้ไผ่'นี้ หรือได้ตำรับยานั้นมาด้วยเล่า?"
เย่ชิงชางยิ้มขื่น "ท่านผู้อาวุโส ท่านคิดว่าคนธรรมดาอย่างข้า จะมีโชคดีขนาดนั้น ได้ตำรับยาที่สูญหายไปนานขนาดนั้นหรือ?"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าล่วงเกินเอง!" ได้ยินดังนั้น ฟูหยวนก็หัวเราะออกมา รู้สึกว่าสมเหตุสมผล!
คนธรรมดาคนหนึ่ง เขาสัมผัสได้ว่า เย่ชิงชางไม่มีคลื่นพลังวิญญาณแม้แต่น้อย จะไปได้ตำรับยาของ'เซวียนเทียนจุน'ที่แม้แต่ยอดฝีมือทางการต่อสู้ยังไม่ได้มาได้อย่างไร!
ที่เก็บ'ผงเลือดหยกไม้ไผ่'ได้หนึ่งขวด ก็ถือว่าโชคดีล้นฟ้าแล้ว!
สำหรับจุดนี้ เขาไม่สงสัยอะไร!
"สามร้อยตำลึง ข้าจะซื้อ'ผงเลือดหยกไม้ไผ่'ขวดนี้ของเจ้า!" ฟูหยวนกล่าว
จริงๆ แล้ว ผงเลือดหยกไม้ไผ่ไม่คุ้มกับราคานี้ ถึงแม้มันจะเป็นยาสมานแผลชั้นยอด แต่ท้ายที่สุดมันก็แค่ยาสมานแผล
เมื่อเทียบกับยาวิเศษที่สามารถทำให้ผู้ฝึกตนเพิ่มพลังวิญญาณ เพิ่มพลังการรบแล้ว ผงเลือดหยกไม้ไผ่นี้ก็ยังด้อยกว่ามาก แต่ของหายากย่อมมีค่า ฟูหยวนจึงเพิ่มราคาขึ้นอีกเล็กน้อย!
"ตกลง!" เย่ชิงชางพยักหน้า ตกลง!
สิบกว่านาทีต่อมา เย่ชิงชางก็เดินออกจากสมาคมจินเฉิงอย่างพึงพอใจ!
และในเวลาเดียวกัน หลินเซี่ยวเซี่ยวก็เดินสวนทางมา
นางกำมือหยก ใบหน้าสวยงามมีแววกังวล
"สมาคมจินเฉิง ที่อ้างว่าเป็นสมาคมการค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเพลิง เจ้าต้องไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ ต้องมียาที่รักษาบาดแผลของพี่สาวข้าได้!"
ทั้งสองเดินสวนกันไป!
เย่ชิงชางหันกลับไป มองด้วยความประหลาดใจที่หลินเซี่ยวเซี่ยวรีบเดินเข้าไปในสมาคมจินเฉิง ในอากาศยังคงมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของหญิงสาววัยใส
"น่าสนใจ..."
เย่ชิงชางมุมปากยกยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้สนใจมากนัก
เขาออกจากสมาคมจินเฉิง ไม่ได้กลับโรงเตี๊ยม แต่ไปที่ร้านขายยาในตลาดอีกครั้ง
ครั้งนี้ มีเงินสามร้อยตำลึง เพียงพอสำหรับแผนเตรียมการต่อไปของเขาแล้ว
ตอนนี้เขายังเป็นคนธรรมดา แม้จะควบคุมวิธีการต่างๆ มากมาย แต่ก่อนที่จะเปิดทะเลจิตวิญญาณ มันก็ไร้ประโยชน์!
มีเพียงการเปิดทะเลจิตวิญญาณ ก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกตน เขาถึงจะสามารถเปลี่ยนพลังวิญญาณในฟ้าดินเป็นเปลวไฟ เริ่มปรุงยาอย่างแท้จริง!
มิฉะนั้น เขาจะทำได้เพียงแค่ปรุงผงยาและน้ำยาเหล่านี้เท่านั้น ไม่สามารถปรุงยาเม็ดที่มีค่ามหาศาลได้จริงๆ!
ช่วงเย็น!
เย่ชิงชางซื้อยาวิญญาณมากกว่ายี่สิบชนิด กลับมาที่โรงเตี๊ยม เขาวางยาวิญญาณทั้งหมดลงบนพื้น
วัตถุดิบมากมาย เรืองแสงประกายใส ต่างจากวัตถุดิบธรรมดาที่ซื้อมาด้วยเงินสิบห้าตำลึงก่อนหน้านี้ วัตถุดิบเหล่านี้ ล้วนเป็นยาวิญญาณล้ำค่าที่มีอายุอย่างน้อยห้าสิบปี
พลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์ เก็บแก่นสารไว้ แม้แต่วงการปรุงยา ก็ยังถือเป็นวัตถุดิบชั้นสูง
"พี่ชิงชาง ขวด'ผงเลือดหยกไม้ไผ่'นั้นขายสำเร็จหรือยัง?" ซูหลิงเอ๋อมองวัตถุดิบบนพื้นด้วยความงงงวย
วัตถุดิบเหล่านี้ก่อนหน้านี้นางก็เห็นในร้านขายยา ราคาทั้งหมดสูงกว่ายี่สิบตำลึง และตรงหน้ามีวัตถุดิบมากกว่ายี่สิบชนิด ทุนอย่างน้อยต้องสองร้อยกว่าตำลึงแล้ว!
"อืม ขายได้แล้ว ขายได้สามร้อยตำลึง!"
เย่ชิงชางพยักหน้า ตอบ จากนั้น เขาก็แยกวัตถุดิบ ลงมือปรุงอีกครั้ง
"สามร้อยตำลึง?"
ซูหลิงเอ๋อตกใจ!
แค่ยาสมานแผลขวดเล็กๆ ขวดเดียว กลับขายได้ราคาสูงถึงขนาดนั้น?
มือของนักปรุงยา เป็นมือที่เปลี่ยนหินเป็นทองหรืออย่างไร?
"มาช่วยข้าหน่อย!" เย่ชิงชางเรียกซูหลิงเอ๋อ
"โอ้ ได้!" ซูหลิงเอ๋อยังอยู่ในอาการมึนงง ยังไม่ทันตั้งสติ
นางไม่คิดว่า วัตถุดิบที่ใกล้จะเหี่ยวเฉาก่อนหน้านี้ หลังจากเย่ชิงชางปรุงแต่งเล็กน้อย กลับขายได้ราคาสูงถึงสามร้อยตำลึง!
หากขายยาสมานแผลอีกสองสามขวด พวกเขาก็จะรวยขึ้นมาทันทีหรือ?
ต้องรู้ว่า ตามราคาสมัยนี้ รายได้ทั้งปีของครอบครัวธรรมดา อย่างมากก็แค่สิบตำลึงเท่านั้น!
ก่อนหน้านี้ซูหลิงเอ๋อมีเงินสิบตำลึง ก็ยังเก็บออมอย่างประหยัด แต่ตอนนี้ พวกเขาทำยาสมานแผลง่ายๆหนึ่งขวด ก็เท่ากับที่พวกเขาประหยัดมาได้สามสิบปี!
คิดถึงตรงนี้ ซูหลิงเอ๋อก็ตื่นเต้นอย่างเต็มที่ นางรู้สึกว่าช่วงเวลาดีๆ ของพวกเขากำลังจะมา!
"พี่ชิงชาง พวกเราจะทำยาสมานแผลต่อใช่ไหม?" ซูหลิงเอ๋อถามด้วยความตื่นเต้น
แต่เย่ชิงชางกลับส่ายหน้า "ไม่ ข้าตั้งใจจะทำเป็นน้ำยา ข้าจะเปิดเส้นลมปราณของตนเอง เพื่อเริ่มฝึกตน!"
"ฝึกตน? พี่ชิงชาง ท่านจะกลายเป็นผู้ฝึกตนหรือ?" ซูหลิงเอ๋ออ้าปากกว้างอีกครั้ง
การฝึกตนสำหรับพวกเขาที่เป็นคนรับใช้ ถือเป็นความฝันที่ฟุ่มเฟือยเพียงใด พวกเขาเพียงได้มีชีวิตอย่างยากไร้ในระดับล่าง กินอิ่ม ไม่ถูกใครฆ่า ก็ถือว่าบูชาเทพเจ้าแล้ว
ส่วนการก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกตน จนถึงตอนนี้ พวกเขาคิดไม่กล้าคิด!
"นี่คือเส้นทางที่ต้องเดิน!" เย่ชิงชางพูดอย่างมั่นคง
ในโลกนี้ สถานะของนักปรุงยาไม่ต้องสงสัย แต่สิ่งที่สำคัญจริงๆ กลับเป็นพลังการต่อสู้
หากไม่มีพลังการต่อสู้เพียงพอเป็นฐาน แม้จะปรุงยาเม็ดที่ดีแค่ไหน ก็จะถูกคนอื่นจ้องตา ดังนั้นเขาจึงต้องก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกตน!
และในขณะที่พวกเขากำลังปรุงยาวิญญาณล้ำค่าเหล่านี้
อีกด้านหนึ่ง หลินเซี่ยวเซี่ยวก็ออกจากสมาคมจินเฉิง กลับมาที่โรงเตี๊ยม
"พี่สาว เป็นผงเลือดหยกไม้ไผ่ ข้าหาผงเลือดหยกไม้ไผ่ได้หนึ่งขวด!"
หลินเซี่ยวเซี่ยวเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่และดีใจ ทันทีที่วิ่งเข้าไปในห้อง ก็ตะโกนใส่หลินชิงเหยียนบนเตียง
"ผงเลือดหยกไม้ไผ่?" ได้ยินดังนั้น หลินชิงเหยียนผู้มีใบหน้าซีดเซียวก็ตะลึง
ในฐานะพี่ใหญ่ของสำนักกระบี่ นางคุ้นเคยกับผงเลือดหยกไม้ไผ่นี้เป็นอย่างดี นี่คือยาสมานแผลชั้นยอดที่รุ่งเรืองที่สุดบนทวีปเป่ยชางเมื่อสามร้อยปีก่อน!
เล่าลือกันว่า บาดแผลภายนอกใดๆ เพียงถูก'ผงเลือดหยกไม้ไผ่'โรยลงไป ก็สามารถห้ามเลือดได้ทันที และฟื้นฟูได้ในเวลาอันสั้น ในยุคนั้น นี่คือยาสมานแผลที่คณะนักรบรับจ้างชื่นชอบมากที่สุด
ในยามรุ่งเรือง 'ผงเลือดหยกไม้ไผ่'ขวดเล็กๆ หนึ่งขวดสามารถขายได้ราคาสองร้อยตำลึง เทียบเท่ารายได้ยี่สิบปีของครอบครัวธรรมดา!
"พี่สาว มี'ผงเลือดหยกไม้ไผ่'นี้ พี่สาวจะต้องฟื้นตัวได้เร็วแน่นอน!" หลินเซี่ยวเซี่ยวพูดอย่างดีใจ
จากนั้น นางไม่กล้าเสียเวลา รีบเปิดผนึกขวดหยกประณีตนี้ ทันใดนั้น กลิ่นยาสดชื่นอ่อนโยนก็แผ่กระจายออกมา เพียงไม่กี่อึดใจ ก็อบอวลไปทั่วทั้งห้อง!
เมื่อได้กลิ่นยาที่ทำให้เคลิบเคลิ้มนี้ หลินชิงเหยียนก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เผยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
"กลิ่นยานี้..."
หลินชิงเหยียนเบิกตากว้าง มองขวดหยกประณีตในมือของหลินเซี่ยวเซี่ยว แล้วก็ลุกขึ้นยืนทันที
กลิ่นยานี้ นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี นี่ไม่ใช่กลิ่นที่เพิ่งได้กลิ่นจากห้องข้างๆ เมื่อครู่หรือ?
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?