เฉิงเลี่ยถูกฝันร้ายครอบงำจนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
เขาดิ้นรนสุดแรงอยู่ในอ้อมกอดของลู่เฮ่อหราน
แขนขาสะบัดไปมาอย่างสะเปะสะปะ ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง ถูกต้อนจนมุมและต้องเผยกรงเล็บออกมา
กำลังต่อสู้เฮือกสุดท้ายราวกับสัตว์ที่ถูกขังจนตรอก
“อย่าแตะต้องฉัน...ไสหัวไป...”
เสียงพูดแตกพร่าถูกเค้นออกมาจากลำคอ เจือกลิ่นคาวเลือด
ลู่เฮ่อหรานกลัวว่าเขาจะทำร้ายตัวเอง ยิ่งกลัวว่าเขาจะตกกลับไปอยู่ในความตื่นตระหนกที่ทำลายตัวเองอีกครั้ง
เขาจึงรวบแขนทั้งสองข้างของอีกฝ่ายไว้แน่นโดยไม่ลังเล กดคนในอ้อมแขนลงชิดอกแกร่งของตนอย่างไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
“ไม่เป็นไรแล้ว เฉิงเลี่ย ไม่เป็นไรแล้ว มีฉันอยู่ตรงนี้”
น้ำเสียงของลู่เฮ่อหรานทุ้มต่ำและหนักแน่น ทะลุผ่านฝันร้ายเข้าไป
เขาวางคางลงบนกระหม่อมชุ่มเหงื่อของเฉิงเลี่ย ปลอบโยนอย่างอ่อนโยน “เด็กดี ฉันปกป้องนายอยู่ ไม่มีใครกล้าแตะต้องนาย”
ริมฝีปากของเฉิงเลี่ยยังคงมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นตัวหนังสือชวน
ปล่อยให้เขากัดต่อไปไม่ได้ เดี๋ยวจะกัดจนเป็นแผล
ลู่เฮ่อหรานไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขายื่นนิ้วออกไป ง้างขากรรไกรที่กัดแน่นของเฉิงเลี่ย แล้วสอดง่ามนิ้วโป้งของตัวเองเข้าไปแทน
ฟันของเฉิงเลี่ยขบลงมาทันที
เขากัดแน่นแทบจะเป็นสัญชาตญาณ แรงกัดหนักหน่วงอย่างน่าตกใจ
ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาจากง่ามนิ้วโป้งทันที แต่ลู่เฮ่อหรานไม่แม้แต่จะครางสักแอะ คิ้วก็ไม่ขมวดสักนิด
เลือดอุ่นไหลลงมาตามหลังมือของเขา
เขายกมืออีกข้างขึ้น ลูบศีรษะคนในอ้อมกอดเบาๆ
“ลูบขนให้แล้วนะ ไม่ต้องกลัว ไม่มีอะไรน่ากลัว มีฉันอยู่ตรงนี้”
ลู่เฮ่อหรานปล่อยฟีโรโมนปลอบประโลมของตัวเองออกมา