เฉิงเลี่ยกำลังจดจ่อกับการคำนวณเส้นทางเดินในวันพรุ่งนี้และค่าสัมประสิทธิ์การรับน้ำหนักของขอบหนองน้ำ
ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างแตะที่มุมปากของเขา
สัมผัสของบรรจุภัณฑ์พลาสติกเย็นเฉียบ
เขาหันหน้าไปโดยสัญชาตญาณ ก็เห็นลู่เฮ่อหรานถือหลอดสารอาหารที่แกะปากออกแล้วนั้น ยื่นมาแตะที่ริมฝีปากของเขา
"อ้าปาก" เสียงของลู่เฮ่อหรานต่ำมาก แต่แฝงไปด้วยน้ำเสียงออกคำสั่งที่ไม่อนุญาตให้โต้แย้ง
เฉิงเลี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย: "ฉันมีเสบียงส่วนตัว"
พูดจบ เขาก็จะเอื้อมหยิบหลอดสารอาหารชนิดมาตรฐานที่วางอยู่บนเข่าของตัวเอง
"มือแกสกปรก" ลู่เฮ่อหรานชำเลืองมองมือของเขา แล้วพูดอย่างมีเหตุมีผล "เต็มไปด้วยดินและยางไม้ ถ้าเผลอกลืนเข้าไปในท้องแล้วท้องเสียจะทำยังไง? ในที่ห่าอะไรแบบนี้ถ้าป่วยขึ้นมามันเป็นเรื่องใหญ่"
เฉิงเลี่ยก้มลงมองมือของตัวเอง ก็จริงที่ไม่ได้สะอาดเท่าไรนัก
แต่นี่ไม่ใช่เหตุผล
เขาสามารถฉีกซองแล้วเทเข้าปากได้เองทั้งหมด
"ฉันจัดการเองได้" เฉิงเลี่ยยื่นมือไปจะรับ
ลู่เฮ่อหรานหมุนข้อมือ หลบมือของเขา แล้วยื่นปากหลอดมาตรงริมฝีปากของเขาอีกครั้ง
"เฮอะ เรื่องมากชะมัด" ลู่เฮ่อหรานเลิกคิ้ว น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเกเร "ยังไงล่ะ ยังจะให้ฉันป้อนอีกเหรอ? ผู้บัญชาการเฉิงวางท่าใหญ่จริง ๆ นะ"
เฉิงเลี่ย: "..."
รอบข้างมีสายตาหลายคู่จ้องมองมาทางนี้
เฉิงเลี่ยเม้มริมฝีปาก ความอึดอัดใจที่ถูกทุกสายตามองแบบนี้ทำให้เขารู้สึกไม่เป็นธรรมชาติ
แต่เขารู้จักนิสัยของลู่เฮ่อหรานดีกว่าใคร คนคนนี้ถ้าดื้อขึ้นมา จะยอมนั่งเอาชีวิตถ่วงกับเขาที่นี่ทั้งคืนก็ได้