ลู่เฮ่อหรานพลิกข้อมืออย่างว่องไวในวินาทีที่หลินเมี่ยนเกือบจะแตะผิวของเขา พลางหลบออกไป
“ไม่ต้อง”
เสียงของเขาเย็นชา ปนด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย
“แต่...” หลินเมี่ยนยื่นผ้ากอซขึ้นมา สีหน้าอายจนแทบจะร้องไห้ “นี่มันกลางป่า กลางทุ่ง อันตรายมากนะ...”
“หลินเมี่ยน” ลู่เฮ่อหรานขัดเขากลางคัน น้ำเสียงเริ่มเข้มขึ้น
เขามองไปทางเฉิงเลี่ยแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองโอเมก้าตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าอย่างวางก้าม
“เวชภัณฑ์ที่เราพกมามีจำกัด ผ้ากอซทุกม้วน น้ำยาฆ่าเชื้อทุกขวด เอาไว้ช่วยชีวิตคน”
ลู่เฮ่อหรานยกมือขึ้น โชว์รอยขีดข่วนที่แทบจะสนิทดีแล้ว
“แผลขนาดนี้ ใช้พลาสเตอร์ปิดแผลยังรู้สึกสิ้นเปลือง จะให้ฉันพันผ้ากอซอีกกี่ชั้น?”
“ฉัน...” หลินเมี่ยนพูดไม่ออก หน้าร้อนผ่าว “ฉันแค่เป็นห่วงท่าน...”
“เก็บไว้ใช้เถอะ” ลู่เฮ่อหรานไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย เสียงเย็นชาจนแทบไร้ความปรานี “ที่นี่ ไม่มีใครมีสิทธิ์ผลาญของไปเล่นละครน้ำตาตก”
“ถ้าเธอมีแรงเหลือเฟือ ก็ไปช่วยโจวไข่จัดอุปกรณ์สิ อย่ามาก่อกวนฉันที่นี่”
พูดจบ เขาไม่แม้แต่จะมองหลินเมี่ยนอีกครั้ง เดินเลี่ยงเขาตรงไปหาเฉิงเลี่ย
แล้วนั่งลงบนพื้นที่ว่างข้างๆ เขาอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด
“ทำอะไรอยู่?” ลู่เฮ่อหรานขยับเข้าไปใกล้ ลดเสียงลงถาม
เฉิงเลี่ยออกแรงดึงมีดสั้นออกจากไม้ ดึงเอาชิ้นไม้เล็กๆ ติดออกมาด้วย
“ทำกับดัก” เฉิงเลี่ยพูดเสียงเย็น