ยามราตรีทึบทึบลงเรื่อยๆ อุณหภูมิลดวูบลงอย่างรวดเร็ว
อย่างน้อยลมก็หยุดแล้ว
เฉิงเลี่ยออกคำสั่ง "กลับไปพักผ่อนในเต็นท์ กลุ่มหนึ่งเฝ้ายามกะแรก"
ทุกคนรีบก้มหน้ากลับเข้าเต็นท์นอนทันที
เฉิงเลี่ยนั่งขัดสมาธิข้างกองไฟ ในมือถือดาบสั้นดำสนิทเล่มหนึ่ง ค่อยๆ ลับคมใบมีดด้วยหินลับที่หยาบกร้าน
ลู่เฮ่อหรานรวบชายเสื้อให้กระชับขึ้น แล้วขยับมานั่งข้างๆ เฉิงเลี่ยอีกนิด
ทั้งสองนั่งเคียงบ่าเคียงไหล่ แขนและขาแนบชิดติดกัน
ไฟในกองไม้เหลือเพียงซากถ่านสีแดงเข้มที่ส่อแสงริบหรี่ตามแรงลมอ่อนๆ ประคองความอบอุ่นเพียงน้อยนิดเอาไว้
แสงไฟที่เต้นระริกกระทบดวงตาสีเทาเงียบสงบของเฉิงเลี่ย ท่ามกลางความมืดมิดราตรีในยามนี้มันช่างส่องประกายกระจ่างชัดผิดปกติ
"ฉันเฝ้าเอง" ลู่เฮ่อหรานกดเสียงต่ำ พลางชี้ไปทางเต็นท์ด้านหลัง "นายไปงีบสักแป๊บเถอะ มีอะไรฉันจะเรียก"
"นอนไม่หลับ"
เฉิงเลี่ยใช้นิ้วลองความคมของใบมีดเบาๆ แล้วเงยหน้ามองเข้าไปในส่วนลึกของป่าดงต้นไม้แห้งที่อยู่เบื้องหน้า
"พิกัดแม่เหล็กตรงนี้ผิดปกติ เงียบเกินไป"
"เงียบจะตายยังไงได้" ลู่เฮ่อหรานหัวเราะเบาๆ เปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้น พิงต้นไม้แห้ง "ต้องมีอะไรเด้งออกมาฉกกัดนายสักคำถึงจะพอใจงั้นเหรอ?"
"ไม่ใช่ความหมายนั้น" เฉิงเลี่ยเก็บหินลับลง กลับจับมีดสั้นคว่ำมือไว้ในอุ้งมือ
"ดาวเค-19 ขึ้นชื่อเรื่องระบบนิเวศสุดโหด"
"ตอนนี้ลมแรงขนาดนี้ ตามหลักแล้วพวกสัตว์กลายพันธุ์ระดับต่ำต้องหาที่หลบลม"
"จุดของเราเป็นพื้นที่หลบลมแห่งเดียวในรัศมีหลายกิโลเมตร แต่กลับไม่เห็นแม้แต่แมลงสักตัว"