ภายในเต็นท์ไม่กว้างขวางนัก จัดเป็นแบบมาตรฐานสำหรับทหารสองคน
ชายหนุ่มสองคนอยู่ในนั้น แม้จะไม่ถึงกับแออัด แต่ก็ไม่ถือว่ากว้างขวาง
ลู่เฮ่อหรานตามเข้ามาข้างหลัง แล้วรูดซิปปิด
พร้อมเสียง "ซิป" เบาๆ เสียงลมด้านนอกก็ถูกตัดขาดไปเกือบหมด
ในพื้นที่แคบๆ อากาศดูเหมือนจะแข็งตัวอย่างกะทันหัน
ในความมืด มีเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาของทั้งคู่
"ถอดเสื้อเปียกออก" ลู่เฮ่อหรานทำลายความเงียบ หยิบไฟฉายพกพาออกจากกระเป๋าเป้ ปรับเป็นไฟต่ำสุด แล้วแขวนไว้ที่ยอดเต็นท์
แสงสีเหลืองนวลสาดลงมา ทำให้พื้นที่แคบๆ ดูคลุมเครือไปหมด
เฉิงเลี่ยหันหลังให้เขา นั่งขัดสมาธิบนแผ่นกันความชื้น กำลังแกะเข็มขัดนิรภัยของเสื้อเกราะ tactical
เมื่อครู่เขาออกแรงหนักจนเหงื่อท่วมตัว ถ้าไม่เปลี่ยนเสื้อชั้นในให้ทันเวลา ในสภาพอากาศหนาวจัดเช่นนี้ ร่างกายอาจสูญเสียความร้อนได้ง่าย
แต่การเคลื่อนไหวของเขาดูเชื่องช้า
"เป็นอะไรไป?" ลู่เฮ่อหรานสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา จึงเข้าไปดู "บาดเจ็บหรือเปล่า?"
"เปล่า" เฉิงเลี่ยพูดเสียงเบา นิ้วมือแข็งทื่อไปกับหัวเข็มขัดโลหะ "มือมันแข็งไปหน่อย ไม่ค่อยบังคับ"
เมื่อครู่ข้างนอก เพื่อรักษาความรู้สึกของมือ เขาไม่ได้สวมถุงมือหนา แต่สวมถุงมือ tactical แบบเปิดปลายนิ้ว
ลมหนาวอุณหภูมิติดลบหลายสิบองศา บวกกับแรงที่ใช้กำมีด ข้อนิ้วของเขาแข็งจนเขียวคล้ำไปหมด