รุ่งเช้าของดาวเค-19 ไม่มีช่วงเปลี่ยนผ่าน
วินาทีก่อนหน้านั้นยังหนาวเย็นจนกระดูกแทบแข็ง เมื่อดาวฤกษ์โผล่พ้นขอบฟ้า ความร้อนระอุก็แผ่ปกคลุมทั่วทั้งที่ราบรกร้างภายในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง
อุณหภูมิพื้นผิวพุ่งสูงขึ้นราวกับจรวด อากาศบิดเบี้ยว ภาพเบื้องหน้าที่อยู่ไกลออกไปล้วนบิดผันไปเพราะการหักเหของความร้อน
คณะเดินทางฝ่าความร้อนระอุเป็นเวลาสามชั่วโมง
“หยุด” เฉิงเลี่ยยกมือขึ้น เสียงของเขาค่อนข้างแหบพร่า
เขาถอดแว่นตานิรภัยออก แล้วปาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ที่ซึมออกมาบนหน้าผาก
ใบหน้าซีดเผือกเดิมถูกแดดเผาจนแดงระเรื่อผิดปกติ แต่ดวงตาสีเทาคู่นั้นยังคงกระจ่างแจ่มใส จ้องมองแท็บเล็ตยุทธวิธีในมืออย่างตั้งใจ
“เป็นอะไรไป?” ลู่เฮ่อหรานหยุดทันที แล้วขยับตัวเข้ามาบังแสงแดดที่แผดเผาให้เฉิงเลี่ย
“พิกัดแหล่งน้ำอยู่ใกล้ ๆ นี้แล้ว แต่เราต้องกรองน้ำก่อน” เฉิงเลี่ยเลียริมฝีปากที่แห้งแตก “น้ำที่นี่มีโลหะหนักเกินมาตรฐาน ถ้าดื่มตรง ๆ จะทำให้ระบบประสาทเป็นพิษได้”
“โจวไข่ เอาเครื่องกรองน้ำออกมา”
โจวไข่ได้ยินก็รีบสะพายเป้ออก แต่ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกก็ทำลายความร้อนอบอ้าวนั้น
“แย่...แย่แล้ว! เครื่องกรอง...ไม่ติดเครื่อง!”
เสียงนั้นช่างเป็นฟ้าร้องกลางวันแสก ๆ
กู้เซียวแต่เดิมก็ร้อนจนหงุดหงิด พอได้ยินก็ระเบิดอารมณ์ทันที: “ว่านายว่ายังไง? เสียแล้ว? แล้วเราจะดื่มอะไร? กินลมหรือไง? ในที่แบบนี้ถ้าเดินอีกสองชั่วโมงฉันคงขาดน้ำตายแน่!”