หัวใจของเฉิงเลี่ยเต้นพลาดจังหวะไปหนึ่งที
เขาดึงมีดสั้นทหารออกมา ใช้หลังมือเช็ดเลือดหมาป่าที่กระเด็นใส่หน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่กระหายเลือด
"ได้"
วินาทีนี้ ทั้งคู่ยืนหลังชนกัน
ราวกับมีดคมสองเล่มที่เข้ากันอย่างสมบูรณ์ ในที่สุดก็ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเป็นครั้งแรกในคืนที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้
"ฆ่า" เฉิงเลี่ยตะโกนเสียงต่ำ
"ตามคำสั่ง ผู้บัญชาการ" ลู่เฮ่อหรานหัวเราะเบา ๆ
จ้าวหมาป่าเงยหน้าหอนยาว
ฝูงหมาป่ารับคำสั่ง พุ่งเข้ามาอีกครั้ง
เฉิงเลี่ยไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย กระบี่ในมือพลิ้วไหวแปลกประหลาด จู่โจมจุดอ่อนเป็นหลัก
ส่วนลู่เฮ่อหรานเป็นเหมือนภูเขาที่ไม่อาจข้ามไปได้ ยืนหยัดปกป้องอยู่ข้างหลังเขาอย่างมั่นคง
กำจัดหมาป่าทรายใดก็ตามที่พยายามจะโจมตีเฉิงเลี่ยจากด้านข้างหรือด้านหลังได้อย่างง่ายดาย
ลู่เฮ่อหรานจงใจกดพลังจิตของตัวเอง ไม่ใช้การโจมตีอันกว้างใหญ่แบบบดขยี้
แต่เพียงประสานจังหวะกับเฉิงเลี่ย
ไม่ก็หมัดหนัก ไม่ก็ขาเหวี่ยง
เพลิดเพลินกับความรู้สึกของการต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเฉิงเลี่ยเช่นนี้
"กู้เซียว! นายปักผ้าอยู่หรือไง?!" เฉิงเลี่ยใช้มีดดันหมาป่าสามตัวถอยออกไป แล้วตะโกนไปทางซ้าย "ถ้านายปล่อยหมาป่าทะลุเข้ามาได้อีกตัวเดียว ฉันจะโยนนายลงไปในกองหมาป่า!"
กู้เซียวแม้จะสอบตกวิชาป้องกันตัวที่โรงเรียนได้เกรด A แต่ตอนนี้ก็ตกใจแทบฉี่ราด
เขายกมีดแสงในมือโบกไปมาอย่างแข็งทื่อ
พอได้ยินเสียงคำรามของเฉิงเลี่ยที่น่ากลัวยิ่งกว่าหมาป่า ก็รู้สึกตัวทันที
อดที่จะมีแรงฮึดขึ้นมาไม่ได้