เมื่อเดินออกจากประตูโรงพยาบาล แสงแดดอันเจิดจ้าทำให้เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย
เขาค่อยๆ เดินข้ามถนน เข้าไปในห้างสรรพสินค้า
ขึ้นลิฟต์ไปยังโรงภาพยนตร์
หน้าประตูโรงภาพยนตร์ กลิ่นหอมหวานของป๊อปคอร์นลอยมาแตะจมูก
เฉิงเลี่ยยืนอยู่ที่มุมห้องโถงขายตั๋ว พิงเสาต้นหนึ่งเพื่อพยุงร่างกายที่อ่อนแรงแทบจะทรุดลง
ไม่นานนัก ร่างสูงใหญ่ที่อบอวลไปด้วยความหนาวเหน็บก็พุ่งเข้ามา
ลู่เฮ่อหรานสวมเสื้อโค้ทกันลมสีเทาควันบุหรี่
เส้นผมถูกลมพัดจนยุ่งเหยิง ดวงตารูปอัลมอนด์ที่เคยระบายรอยยิ้มเสมอ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ
เขายืนอยู่ท่ามกลางผู้คน สายตาคมกริบราวสายฟ้า ฉับพลันก็ล็อกเป้ามุมที่เฉิงเลี่ยยืนอยู่
เฉิงเลี่ยโดยสัญชาตญาณยืดตัวตรง
ลู่เฮ่อหรานก้าวยาวๆ เดินเข้ามา พร้อมพัดพาเอากระแสลม เขาหยุดลงตรงหน้าเฉิงเลี่ย อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าวิ่งมาทั้งทาง
"อยากร้านสรรพสินค้าทำไมไม่บอกสักคำ?"
ลู่เฮ่อหรานมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาคมกริบราวมีดกรีดลงบนใบหน้าของเขา
"สีหน้าทำไมดูแย่ขนาดนี้?" ลู่เฮ่อหรานยื่นมือจะแตะหน้าผากของเขา "ไม่สบายหรือเปล่า?"
เฉิงเลี่ยเอี้ยวหลบเล็กน้อย
"ไม่ได้ไม่สบาย" เฉิงเลี่ยก้มหน้าลง มองรองเท้าทหารที่เท้าของลู่เฮ่อหราน "เมื่อคืน...ไปอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ทั้งคืน เหนื่อยหน่อย"
"อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ทั้งคืน?" มือของลู่เฮ่อหรานค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะหดกลับ พร้อมกับหัวเราะเยาะ "เฉิงเลี่ย นายเก่งมากนะ เรียนรู้ที่จะโกหกแล้วหรือไง? คนขยันอย่างนายจะไปอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ได้ยังไง?"
"แค่อยากลอง" เฉิงเลี่ยไม่อยากจมอยู่กับเรื่องนี้ "ไม่ได้จะดูหนังหรือไง? ฉันไปซื้อตั๋ว"