ลู่เฮ่อหรานมองดูชายหนุ่มที่แม้อยู่ในห้วงฝัน คิ้วก็ยังขมวดมุ่นเพียงเล็กน้อย และเพราะเสียงเพียงนิดเดียวก็จะคว้าแขนเสื้อเขาไว้โดยไม่รู้ตัว
คนที่ยอมซ่อมเครื่องจักรกลเพื่อแลกกับเหรียญดาวห้าเหรียญ คนที่เอาชีวิตเข้าล็อกเชื่อมความเจ็บปวดร้อยเปอร์เซ็นต์เพื่อศักดิ์ศรี คนที่รู้สึกเสียดายเพราะอาหารเสริมราคาแพงหนึ่งขวด และคนที่จะจัดการคนที่มารังแกเขาได้ทุกเมื่อ
นี่แหละคือคนที่มีชีวิต
มีเลือด มีเนื้อ มีบาดแผล มีหัวนม และมีความรู้สึก
แล้วเฉิงเลี่ยซ่อนอะไรไว้กันแน่?
ชาตินี้ ตนเกิดใหม่กลับมาแล้ว จะไม่มีทางยอมให้เฉิงเลี่ยกลายเป็นคนที่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกอีกครั้ง
ต่อให้คนคนนี้จะเป็นเม่นที่เต็มไปด้วยหนาม ทิ่มแทงจนเจ็บมือ ก็ยังดีกว่าซากไร้วิญญาณเป็นล้านเท่า
ราวกับรับรู้ถึงความผันผวนทางอารมณ์ของคนข้างกาย คนที่พิงไหล่อยู่ก็ขยับตัว
เฉิงเลี่ยส่งเสียงครางเบา ๆ ขนตาสั่นระริก ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
สิ่งที่เห็นคือความมืดสลัว มีเพียงจอภาพไกล ๆ ที่ยังฉายภาพยนตร์เงียบอยู่
สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ จากนั้น ความรู้สึกอบอุ่นและแน่นหนาใต้ลำคอก็ทำให้เขาฟื้นคืนสติขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
เฉิงเลี่ยผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟฟ้าช็อต
“ฝืด——”
เพราะเคลื่อนไหวเร็วเกินไป บาดแผลที่เอวด้านหลังถูกดึงรั้ง ทำให้สีหน้าซีดเผือดในพริบตา เขาสูดลมหายใจเย็นเยียบ
“ช้า ๆ หน่อยสิ!” ลู่เฮ่อหรานปราดมือไปประคองหลังเขาไว้ได้ทัน “นายทำตัวเป็นสปริงหรือไง? ลุกไวขนาดนั้นทำไม?”