กระแสความนิยมของการแข่งขันหุ่นยนต์รบยังคงร้อนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เฉิงเลี่ยเดินอยู่ในมหาวิทยาลัย ก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมาจากทุกทิศทางอยู่เสมอ
ทำให้เขาซึ่งคุ้นชินกับความมืดและมุมอับมาตั้งแต่เด็ก รู้สึกอึดอัดเป็นอย่างยิ่ง
ดังนั้น ลู่เฮ่อหรานจึงกลายเป็นแผ่นสะท้อนแสงที่เอาใจใส่เขามากที่สุด
อีกฝ่ายแทบไม่ห่างจากเขาแม้แต่ 24 ชั่วโมง คอยกันบรรดาผู้ชื่นชมที่กระตือรือร้นและสายตาที่จับจ้องเกินพอดีให้
เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ เฉิงเลี่ยเพิ่งตื่นนอน
สมองกลอัจฉริยะสั่นเตือนขึ้นมา
ข้อความแจ้งโอนเงินจากฝ่ายกิจการนักศึกษาปรากฏขึ้น: 【เงินรางวัลชนะเลิศการแข่งขันหุ่นยนต์รบอเนกประสงค์: 100000 เหรียญดาว โอนเข้าบัญชีแล้ว】
เฉิงเลี่ยมองตัวเลขชุดนั้น ไหล่ที่เกร็งมาตลอดเช้าจึงผ่อนคลายลงได้บ้างในที่สุด
เขายื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อตามสัญชาตญาณ ปลายนิ้วสัมผัสขวดยาสีขาวที่ว่างเปล่ามานานแล้ว
ซื้อยาได้แล้ว
ต่อมาที่เสียหายบริเวณท้ายทอยเริ่มเจ็บแปลบ ๆ ในช่วงสองวันนี้
หากไม่ฉีดยาควบคุมอาการระดับสูง ความเจ็บปวดนั้นจะกลายเป็นความทรมานราวกับถูกกัดกินถึงกระดูกในไม่ช้า และอาจกระตุ้นอาการติดสัดเทียมขึ้นมาได้
「เหม่ออะไรอยู่ เศรษฐีเฉิง」
มือข้างหนึ่งโบกไปมาตรงหน้าเขา
ลู่เฮ่อหรานเพิ่งล้างหน้าล้างตาเสร็จ ปลายผมยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ สวมเสื้อฮู้ดสีเทาตัวหลวม ดูเกียจคร้านและสบาย ๆ
เขาโน้มเข้ามา สายตากวาดผ่านหน้าจอสมองกลอัจฉริยะของเฉิงเลี่ย ก่อนยกมุมปากหยอกเย้าอย่างเจ้าเล่ห์
「เงินเข้าแล้วหรือ วันนี้ต้องเลี้ยงข้าวหรือเปล่า」
เฉิงเลี่ยกดปิดหน้าจออย่างแนบเนียน แล้วหยิบข้ออ้างที่คิดไว้แล้วออกมา