อากาศในสนามฝึกอบอ้าวร้อนระอุราวกับกำลังจะลุกไหม้
การสาธิตถอดแยกชิ้นส่วนอย่างงดงามรุนแรงเมื่อครู่ ทำให้ทุกคนตื่นเต้นจนอะดรีนาลีนพลุ่งพล่าน
ป้ายจับเวลาถอยหลังโฮโลแกรมขนาดใหญ่ลอยอยู่กลางอากาศ ตัวเลขสีแดงกะพริบวูบวาบ
“รอบที่สอง ประกอบและตรวจสอบประสิทธิภาพ”
เสียงกรรมการดังผ่านเครื่องขยายเสียงไปทั่วสนาม
เฉิงเซิ่งยืนอยู่บนแท่นหมายเลขหนึ่ง ใบหน้าซีดขาว ดูตกอยู่ในสภาพย่ำแย่เป็นพิเศษ
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหยิบถุงมือประกอบควบคุมอัจฉริยะ “ออโรร่า” ออกมาจากก้นกล่องเครื่องมือ
เจ้าสิ่งนี้มีระบบปรับแก้สนามพลังขนาดจิ๋ว สามารถดูดชิ้นส่วนให้ติดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ และควบคุมความคลาดเคลื่อนในการติดตั้งให้ต่ำกว่า 0.01 ไมครอน
“โกงแล้วจะทำไม? อุปกรณ์ก็เป็นส่วนหนึ่งของความสามารถเหมือนกัน”
เฉิงเซิ่งแค่นหัวเราะ ก่อนสวมถุงมือ ลำแสงสีฟ้าอ่อนพลันโอบล้อมมือทั้งสองข้าง
ส่วนเฉิงเลี่ยนั้น
เขายังคงยืนอยู่หน้ากองชิ้นส่วนมันเยิ้ม มือยังถือไขควงไฟฟ้าที่สีถลอกไปบ้างแล้วด้ามเดิม
“เตรียมตัว—เริ่ม!”
ทันทีที่เสียงนกหวีดดังขึ้น ร่างทั้งสองก็ขยับพร้อมกัน
“เร็วมาก! ความเร็วของรุ่นพี่เฉิงเซิ่งเร็วกว่ารอบแรกเสียอีก!”
ผู้บรรยายตะโกน “นี่แหละพลังของเทคโนโลยี! ระบบออโรร่าช่วยให้ทุกการเคลื่อนไหวของเขาไร้ส่วนเกิน!”
เสียงเชียร์จากอัฒจันทร์ของฝ่ายสนับสนุนเฉิงเซิ่งดังขึ้นอีกครั้ง
ทว่าคนที่รู้จริงกลับกลั้นหายใจ จ้องแท่นหมายเลขสองเขม็ง
เฉิงเลี่ยไม่ได้มองชิ้นส่วน
เขาถึงกับไม่ก้มหน้าลงด้วยซ้ำ
สายตาทอดตรงไปข้างหน้า ทว่ามือทั้งสองกลับกลายเป็นเงาพร่า
มือซ้ายคว้าแกนหลัก มือขวาหยิบเฟือง โดยไม่ทดลองหรือเทียบตำแหน่งแม้แต่น้อย จากนั้นก็มีเสียง “กึก” ดังขึ้น ชิ้นส่วนประกบสนิทพอดี