[ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง——!]
ในขณะที่เข็มนาฬิกากำลังจะข้ามไปยังเลข "10" นั้น สมองกลอัจฉริยะก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงขึ้นมาทันใด
เสียงเรียกเข้าที่ร่าเริงและเร่งรีบช่างแหลมคมผิดหูท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน ราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางใจกลาง แตกสลายความประชดประชันและเกราะป้องกันทั้งหมดของเฉิงเลี่ยในพริบตา
หน้าจอสว่างขึ้น
โน๊ตชื่อผู้ติดต่อมีเพียงอักษรเดียวเรียบง่าย ——[ลู่]
หัวใจของเฉิงเลี่ยวูบไหวราวกับหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะ
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามทำให้นิ้วมือไม่สั่นเทามากนัก แล้วกดปุ่มรับสาย
โฮโลแกรมกระจายออก
ภาพสั่นไหวเล็กน้อย แล้วก็ทรงตัว
"ทำไมช้าจัง หลับไปแล้วหรือไง?"
ใบหน้าของลู่เฮ่อหรานปรากฏบนหน้าจอ
เบื้องหลังมืดมาก มีเพียงโคมไฟติดผนังดวงหนึ่งที่ให้แสงสลัว
เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จอย่างเห็นได้ชัด ผมสีดำที่ปกติจะหวี perfectly ไม่มีเส้นเดียวหลุดลิ้ม ตอนนี้เปียกชื้นห้อยระย้าอยู่บนหน้าผาก
ความดุดันในยามปกติลดลงไปไม่น้อย เพิ่มความขี้เกียจและความเป็นกันเองขึ้นมา
สวมชุดคลุมไหมสีน้ำเงินเข้ม คอเสื้อเปิดกว้างเล็กน้อย เผยให้เห็นแผงอกที่แข็งแรงและไหปลาร้าที่ดูแกร่ง
หยดน้ำไหลตามปลายผม ร่วงผ่านลำคอที่เรียวยาว แล้วจมหายไปในเงามืดลึกใต้ปกเสื้อ
เฉิงเลี่ยเพียงชำเลืองมองหนึ่งครั้ง ก็กลอกสายตาหนีไปโดยไม่รู้ตัว
"ยังไม่หลับ" เสียงของเฉิงเลี่ยตึงเครียดเล็กน้อย "กำลังอ่านหนังสืออยู่"
"หนังสือหนังสือหนังสือ เป็นหนอนหนังสือชาติก่อนรึไง?"
ลู่เฮ่อหรานขยับหน้าเข้าใกล้กล้อง ดวงตารูปอัลมอนด์คู่นั้นที่ดูสุขุมลึกซึ้ง ถึงจะอยู่คนละฝั่งจอ กลับมีแรงรุกรานสูงมาก