หลินอวี่อายุล่วงเลยสี่สิบมาแล้ว แต่เวลาดูจะเอ็นดูดวงดาวแห่งจักรวรรดิดวงนี้เป็นพิเศษ
บนใบหน้าแทบไม่มีร่องรอยแห่งกาลเวลา กลับตกผลึกเป็นกลิ่นอายสุภาพอ่อนโยนดั่งหยกเนียน
คนที่นั่งอยู่ข้างๆ หลินอวี่ คือผู้ปกครองจักรวรรดิ ลู่ถิง
จักรพรรดิอัลฟ่าผู้โด่งดังในสายตาคนนอกเรื่องการปกครองด้วยกำปั้นเหล็ก ทว่าขณะนี้กำลังปอกส้มลูกหนึ่ง ละเลียดเส้นใยสีขาวออกอย่างพิถีพิถัน ก่อนจะยื่นส่งให้หลินอวี่อย่างเป็นธรรมชาติ
“คิดอะไรอยู่? หลงเพลินขนาดนั้น” หลินอวี่กัดส้มคำหนึ่ง สายตากวาดมองไปบนใบหน้าลูกชายราวกับจะอ่านความคิดเล็กๆ น้อยๆ นั่นออก “เมื่อกี้พูดด้วยยังไม่ได้ยินเลย”
ลู่เฮ่อหรานวางถ้วยชาลง กระแอมไอเพื่อกลบเกลื่อน “ไม่มีอะไรครับ พึ่งกลับจากโรงเรียนทหาร เหนื่อยนิดหน่อย”
“เหนื่อย?” หลินอวี่เลิกคิ้ว ร่างเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย แววตาที่มักจะยิ้มระบายมีความเจ้าเล่ห์วาบผ่าน “ข้าได้ยินมาว่า เจ้าในโรงเรียนทหาร ‘อุดมสมบูรณ์’ ไม่น้อยนะ?”
ลู่เฮ่อหรานกระแอม ไอสีหน้าเรียบเนียนจริงจัง “จะอุดมสมบูรณ์อะไรครับ? ซ้อมทุกวัน เหมือนเดิมทุกอย่าง”
“งั้นเหรอ?” หลินอวี่ลากเสียงท้ายยาว คว้าเอกสารอิเล็กทรอนิกส์จากใต้หมอนอิงด้านหลังมา ใช้นิ้วปัดไปมาสองที “ก่อนเปิดเทอม เจ้าเป็นคนสั่งให้ฝ่ายจัดการภายในไปทักทายโรงเรียนทหาร ขอเปลี่ยนจากห้องคู่เป็นห้องเดี่ยว”
“เหตุผล——ไม่ชอบอยู่ร่วมกับใคร รักความสะอาดขั้นรุนแรง ทนฟีโรโมนของคนอื่นไม่ได้”
นิ้วของลู่เฮ่อหรานหดเกร็งเล็กน้อย
นั่นคือสิ่งแรกที่เขาทำหลังจากเกิดใหม่
ตอนนั้นเขาคิดเพียงอยากห่างจากเฉิงเลี่ย ไม่ต้องการมีอะไรข้องแวะกับคนที่ทำให้เขาปวดร้าวสุดหัวใจในชาติก่อนอีก