ลู่เฮ่อหรานลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เย็นในหอพัก เปิดประตูหนึ่งที
ไอเย็นพลุ่งออกมา
ข้างในถูกยัดไว้เต็มตู้
เมื่อวานลู่เฮ่อหรานตั้งใจให้พ่อบ้านส่งมาสด ๆ
สเต๊กหิมะชิ้นเลิศ ผักและผลไม้สดใหม่ รวมถึงนมโปรตีนสูงและสารอาหารเสริมฟื้นฟูระดับสูงเป็นลัง ๆ
"มากินนี่" ลู่เฮ่อหรานออกคำสั่ง
เฉิงเลี่ยลังเลเล็กน้อย วางปากกาลง แล้วเดินไปอย่างว่าง่าย
"แกต้องกินของพวกนี้ให้หมด" ลู่เฮ่อหรานชี้ไปที่ตู้เย็นทั้งตู้ น้ำเสียงดุดันราวกับกำลังวางแผนภารกิจรบ
"ของพวกนี้หมดอายุแค่สามวัน ถ้าแกไม่กินมันก็จะเสีย"
เฉิงเลี่ยมองวัตถุดิบแพง ๆ ที่เต็มตู้เย็น ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย
มูลค่าของของพวกนี้ คงมากกว่ารายจ่ายทั้งปีของเขาเสียอีก
"ผมไม่..."
"กินเหลือเป็นเรื่องน่าละอาย!" ลู่เฮ่อหรานพูดตัดบทการปฏิเสธของเขา
เฉิงเลี่ย: "..."
"กินไม่หมดก็ต้องทิ้ง!" ลู่เฮ่อหรานขยายเสียง ก่อนจะเหมือนนึกบางอย่างขึ้นได้
"การทิ้งอาหารถือเป็นการสิ้นเปลือง ตามกฎโรงเรียนทหาร สิ้นเปลืองอาหารระดับ S จะถูกปรับเงิน แกดูเอาเองแล้วกัน"
โดนปรับอีก
เฉิงเลี่ยถอนหายใจอย่างจนใจ "...ก็ได้ ผมกิน"
สีหน้าของลู่เฮ่อหรานถึงค่อยผ่อนคลายลงบ้าง
[กริ๊ง ๆ ๆ ——]
สมองกลอัจฉริยะที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นขึ้นมากะทันหัน
เสียงเรียกเข้าที่พิเศษ ทั้งสดใสร่าเริงและเร่งเร้า
ลู่เฮ่อหรานชำเลืองมองหน้าจอ สีหน้าพลันดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาทันที
บนป้ายชื่อกระโดดขึ้นมาหนึ่งคำ — "พ่อ"