“ลู่เฮ่อหราน”
ใกล้จะถึงหอพักแล้ว เฉิงเลี่ยเอ่ยปากขึ้นมาทันที
เสียงเบามาก ปนความเหนื่อยล้าอย่างหนัก
“หืม?”
“การสอบปฏิบัติเครื่องจักรกลสัปดาห์หน้า...” นิ้วของเฉิงเลี่ยกำคอเสื้อของลู่เฮ่อหรานโดยไม่รู้ตัว “อาจารย์เหล่ยบอกว่า ถ้าฉันไม่สามารถสตาร์ทเครื่องจักรกลได้ จะถูกเตะออกจากห้องเอ”
“ฉันรู้” ก้าวเท้าของลู่เฮ่อหรานไม่หยุด เสียงราบเรียบ “แล้วไง? กลัวหรือ?”
“ไม่กลัว”
เสียงของเฉิงเลี่ยแฝงไปด้วยความห้าวหาญ
“ฉันหาข้อมูลไว้แล้ว มีเทคโนโลยีเชื่อมต่อแบบบังคับอยู่แบบหนึ่ง ไม่ต้องใช้พลังจิต เชื่อมต่อเส้นประสาทสมองโดยตรง”
“แต่ความเจ็บปวดคือร้อยเปอร์เซ็นต์”
ก้าวเท้าของลู่เฮ่อหรานหยุดลงอย่างกระทันหัน
อากาศโดยรอบแข็งตัวชั่วขณะ
ฟีโรโมนอันดุร้ายผุดพลุ่งจากกายเขาอย่างฉับพลัน กดดันจนพุ่มไม้ข้างทางสั่นเทา
“เฉิงเลี่ย”
เสียงของลู่เฮ่อหรานเย็นเยือกราวกับกลายเป็นน้ำแข็ง
เขาหันข้าง สายตาดุร้ายจ้องไปยังคนที่พิงอยู่บนหลังของตน
“อยากตายก็พูดตรง ๆ ได้เลย ไม่ต้องพูดอ้อมค้อมแบบนี้”
“เชื่อมต่อเส้นประสาทสมองแบบบังคับ? นั่นเป็นบทลงโทษสำหรับนักโทษประหาร! ความเจ็บปวดเกินขีดจำกัดร่างกายมนุษย์ คนเราจะตายคาที่!”
“ฉันมั่นใจ” เฉิงเลี่ยไม่สะทกสะท้านกับความโกรธของเขา สายตายังคงสงบนิ่ง “ฉันทนความเจ็บปวดได้สูงมาก”
เป็นสิ่งที่ถูกตระกูลเฉิงดูดไขกระดูกครั้งแล้วครั้งเล่าตั้งแต่เด็กจนชินชา
“มั่นใจอะไรของแก!”
ลู่เฮ่อหรานโกรธจนอยากจะโยนคนคนนั้นลงพื้น แต่ก็ทำไม่ลง
เขาหายใจเข้าลึก ๆ ข่มความโกรธอันรุนแรงในใจลง
“เรื่องนี้ไม่มีทางคุยกัน”