"อย่าพูดมาก"
คนที่เอ่ยปากคือลู่เฮ่อหราน
ดวงตาของเขาแดงก่ำ จ้องเขม็งไปที่เส้นโค้งสีแดงที่กระโดดอย่างบ้าคลั่งบนหน้าจอ
สองมือกำที่วางแขนเก้าอี้ไว้แน่น ที่วางแขนไม้เนื้อแข็งทนรับน้ำหนักไม่ไหวจนส่งเสียง "แคร่ก" ออกมา ก่อนจะถูกเขาดึงหักออกมาด้วยเรี่ยวแรงจริง ๆ
เฉิงเลี่ยจะเจ็บไหม?
เจ็บสิ ยังไงก็เจ็บ
ชาติก่อนตอนที่ลู่เฮ่อหรานบาดเจ็บในสนามรบ พลังจิตถูกบล็อก
ก็เคยถูกบังคับให้ใช้วิธีเชื่อมต่อแบบนี้ควบคุมเครื่องจักรกลมาก่อนเหมือนกัน
ความรู้สึกอย่างนั้น เหมือนกับถูกเอาวิญญาณไปวางบนโม่หินแล้วบดขยี้ทีละน้อย
ลู่เฮ่อหรานรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเจ็บจนทนไม่ไหว ทุกครั้งที่ชีพจรเต้นก็มาพร้อมกับความเจ็บแปลบเสียดแทง
เขามองไปที่เด็กหนุ่มบนหน้าจอที่เจ็บจนทั้งตัวกระตุกเกร็ง แต่ยังกัดฟันแน่นไม่ยอมปริปาก
ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย!
เพื่อโควตาห้องเอ บ้าบอนั่นงั้นเหรอ? หรือว่าเพื่อ...ศักดิ์ศรีที่น่าหัวเราะนั่น?
"เชื่อมต่อ...สำเร็จ"
เสียงอิเล็กทรอนิกส์กลไกดังออกมาจากแคปซูลจำลอง
เฉิงเลี่ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ดวงตาสีเทาหม่นคู่นั้น ตอนนี้แดงก่ำเพราะเลือดคั่ง
หลังจากความเจ็บปวดรุนแรงผ่านพ้นไป ก็คือความปลอดโปร่งสุดขีด
โลกในสายตาของเขาชัดเจนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทุกชิ้นส่วนของเครื่องจักรกลราวกับกลายเป็นส่วนต่อขยายของร่างกายเขาไปเสียแล้ว
เขาผลักคันบังคับ
"เริ่มการประลอง!"
คู่ต่อสู้เป็นเครื่องจักรกลสายหนักรุ่น "ป้อมปราการ" ผู้ขับเป็นอัลฟ่าเกรด A ที่เรียนซ้ำชั้นมาจากปีสอง ขึ้นชื่อเรื่องพลังโจมตีอันดุดัน
"ฮ่าฮ่า รุ่นน้อง อย่าโทษพี่ว่ามือหนักนะ!"
ตึกตักตึกตัก——
อีกฝ่ายเปิดระบบยิงเต็มรูปแบบตั้งแต่จังหวะแรก ปืนอนุภาคพาดไหล่สองกระบอกคำราม ลำแสงถาโถมปกคลุมพื้นที่ที่เฉิงเลี่ยยืนอยู่แทบจะในทันที