ลู่เฮ่อหรานจ้องมองเฉิงเลี่ย
มองดูไฟป่าที่ลุกโชนอยู่ในแววตาของอีกฝ่าย
ชาติก่อน ไฟนี้เผาไหม้ทั่วแนวพรมแดนของจักรวรรดิ และเผาผลาญเฉิงเลี่ยจนเลือดหยดสุดท้าย
หัวใจเหมือนถูกบางสิ่งบีบรัดอย่างแรง รู้สึกจุกแน่นและเจ็บปวด
ลู่เฮ่อหรานผุดลุกขึ้นยืนทันที ถอนหายใจยาว
"ได้ เธอพูดถูก" ("ได้ เธอมีเหตุผล")
"เฉิงจวนอ๋อง!"
เขาหันไปเดินที่เครื่องขายสินค้าอัตโนมัติ รูดสมองกลอัจฉริยะ แล้วกดปุ่มอย่างแรงหลายครั้ง
"โครม" สองเสียง
เขาถือขวดน้ำเกลือแร่พลังงานสูงและหลอดสารอาหารซ่อมแซมระดับสูงเดินกลับมา เปิดฝา แล้วยื่นส่งให้
"ดื่มสิ"
เฉิงเลี่ยมองขวดที่ยื่นมาใกล้ปากตัวเอง ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือออกไปจะรับ
แต่เขาประเมินสภาพร่างกายของตัวเองสูงเกินไป
แขนเพิ่งจะยกขึ้น กล้ามเนื้อก็กระตุกเกร็งโดยไม่ฟังคำสั่ง นิ้วสั่นเทาเหมือนร่อนข้าว จับขวดไม่แน่นเลย
"......."
เฉิงเลี่ยเม้มริมฝีปากแน่น แววตาเผยความเคอะเขินออกมาเล็กน้อย
เขาก้มหน้า พยายามซ่อนมือไว้ในเสื้อคลุม
"หลบอะไร?"
ลู่เฮ่อหรานทำเสียงเซอะ แล้วนั่งลงข้างๆ เขาโดยตรง
ยืดขายาวออก แย่งพื้นที่ไปเกินครึ่งอย่างวางมาด
"อ้าปาก"
เฉิงเลี่ยหันหน้าอย่างฝืดเคือง: "ผมเอง..."
"ตัวเอง! ตัวเอง! อะไรก็ตัวเอง!" ลู่เฮ่อหรานขัดขึ้นอย่างรำคาญ "ดูมือแกสิ สั่นไม่ต่างจากโรคพาร์กินสัน"
ว่าแล้วเขาก็ยื่นมือดันปากขวดเข้าที่ริมฝีปากเฉิงเลี่ยทันที "อ้าปาก อย่าให้ฉันต้องใช้วิธีกรอกนะ"