สัปดาห์สอบปลายภาคมาถึงตามกำหนด
สำหรับนักเรียนโรงเรียนทหารจักรวรรดิแล้ว นี่คือฝันร้ายที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าการฝึกซ้อมรบจริง
โดยเฉพาะหน่วยปฏิบัติการที่มีรายการสอบมากมาย ทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติต่างก็สำคัญไม่แพ้กัน
เฉิงเลี่ยเข้าสู่โหมดทบทวนบทเรียนแบบ “ขยันเกินพิกัด”
เพื่อทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น และเพื่อคว้าหน่วยกิตให้ได้มากกว่าเดิม
จะได้มีคุณสมบัติเหมาะสมยิ่งขึ้นสำหรับโควตาฝึกผู้บัญชาการระดับหัวกะทิที่กองทัพมอบให้เมื่อเรียนจบในอีกสามปีข้างหน้า
เขาบีบเวลานอนของตัวเองจนเหลือน้อยที่สุด
ตีสอง
ในหอพักเปิดไฟตั้งโต๊ะไว้เพียงดวงเดียว
เฉิงเลี่ยนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ตรงหน้ามีกองเอกสารทบทวนบทเรียนกับแบบจำลองภาพเสมือนจริงสูงพะเนินราวภูเขา
เขาถือปากกาไฟฟ้า คำนวณโจทย์เส้นทางกระโดดข้ามมิติของยานอวกาศที่ซับซ้อนอย่างรวดเร็ว
ด้านหลังมีเสียงคนพลิกตัว
“ยังไม่นอนอีกเหรอ?”
เสียงของลู่เฮ่อหรานง่วงงุนอย่างหนัก เจือความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย
เฉิงเลี่ยไม่หันกลับไป ปลายปากกายังคงขยับไม่หยุด “ยังเหลือการจำลองยุทธวิธีอีกสองบทที่อ่านไม่จบ นายไปนอนก่อนเถอะ”
“เฉิงเลี่ย” ลู่เฮ่อหรานลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มเลื่อนลง เผยให้เห็นแผงอกกำยำ
“ตอนนี้ตีสองแล้ว พรุ่งนี้นายยังต้องสอบภาคปฏิบัติเครื่องจักรกลอีกนะ”
“ผมไม่ง่วง” เสียงของเฉิงเลี่ยแหบพร่าเล็กน้อย “ถ้าแก้โจทย์ข้อนี้ไม่ได้ ผมนอนไม่หลับ”
ด้านหลังเงียบไป
เฉิงเลี่ยคิดว่าลู่เฮ่อหรานยอมแพ้แล้ว จึงถอนหายใจโล่งอก เตรียมจะก้มหน้าคร่ำเคร่งกับโจทย์ต่อ
จู่ ๆ ปากกาไฟฟ้าในมือก็ถูกใครบางคนดึงไปจากด้านหลัง