เปิดเทอมมาสองเดือน การเรียนแบบหักดิบของเฉิงเลี่ยเริ่มเห็นผล
ผลการวิ่งแบบแบกน้ำหนักของเขาทำได้ถึงเกรดเอ
วิชาอื่น ๆ ทุกวิชาเขาก็เป็นที่หนึ่งของหน่วยปฏิบัติการ
อาจารย์เหล่ยไม่พูดอะไร แต่ทุกครั้งที่เห็นเฉิงเลี่ย ก็อดไม่ได้ที่จะมุมปากเล็ก ๆ ด้วยความพอใจ
แต่ทุกวิชาที่หน่วยปฏิบัติการเรียนมา ในท้ายที่สุดก็เพื่อการขึ้นเครื่องจักรกลรบนี่แหละ
การสอบปฏิบัติจริงของเครื่องจักรกลของหน่วยปฏิบัติการ จัดขึ้นภาคเรียนละครั้ง
การผ่านการสอบสำหรับนักเรียนที่มีพลังจิตสูงไม่ใช่เรื่องยาก
แต่สำหรับนักเรียนที่ไม่มีพลังจิต ไม่มีร่างกายที่แข็งแกร่ง พอขึ้นเครื่องจักรกลก็ได้แต่กลายเป็นเป้าสังหารเคลื่อนที่ของศัตรู
หลักการนี้ เฉิงเลี่ยเข้าใจ
ความก้าวหน้าของเขาไม่เคยต้องให้ใครมาคอยเตือน
เบต้าคนหนึ่งที่ไม่มีพลังจิต จะไปได้เปรียบในกลุ่มอัลฟ่าพลังจิตสูงได้ เขาต้องมีวิชาแก่ตัวติดตัวสักอย่าง!
ช่วงมื้อเย็น บรรดานักเรียนที่เรียนมาทั้งวัน ต่างก็พูดคุยหัวเราะกันพลางกินข้าวไป
ลู่เฮ่อหรานกวักหากับเฉิงเลี่ยไม่เจอ ก็เลยพาเสิ่นเจียหลี่มาที่โรงอาหารชั้นล่าง
"เข้ามาๆ นั่งตรงนี้!"
เสิ่นเจียหลี่ถือถาดอาหารที่กองพูนเป็นภูเขาลูกเล็ก ๆ หาที่นั่งลง
ตำแหน่งนี้ดีมาก แค่เหลือบตามองก็เห็นเฉิงเลี่ย
ลู่เฮ่อหรานถืออาหารของตัวเอง นั่งลงตรงข้ามเสิ่นเจียหลี่
"นี่จะกินโรงอาหารจนเจ๊งไหมเนี่ย" เขาเหลือบมองกองอาหารในจานของเสิ่นเจียหลี่
"ซ้อมหนัก ก็ต้องกินเยอะ ๆ เพื่อเพิ่มพลังงานสิ" เสิ่นเจียหลี่พูดอย่างมีเหตุมีผล พลางยัดเนื้อคำโตเข้าปาก