“ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มตามศักราชดวงดาว”
เฉิงเลี่ยยืนอยู่หลังก้อนหินขนาดใหญ่ที่พอจะบังลมได้ มือถือแท็บเล็ตยุทธวิธีอยู่ เสียงเย็นชา ส่งผ่านช่องสัญญาณสื่อสารไปถึงหูฟังของทุกคน
เขาสวมแว่นตานิรภัยที่กว้างไปหน่อย ปิดใบหน้าไปเกือบครึ่ง เหลือเพียงกรามล่างที่ซีดเผือดและริมฝีปากที่เม้มแน่น
ออร่าเย็นชาแบบผู้บัญชาการ ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ปิดบังในชั่วขณะนี้
“ตามแผนที่แสดง จุดลงจอดของเราอยู่ที่ขอบเขตพื้นที่เหมืองแร่ซีกเหนือของดาว K-19 ระยะทางจากจุดอพยพที่ปลอดภัยที่สุดในเส้นตรงคือ 300 กิโลเมตร”
เฉิงเลี่ยใช้นิ้วปัดบนหน้าจอ รีบทำเครื่องหมายจุดสำคัญหลายจุด
“แต่ในเส้นทางตรงมีพื้นที่หนองน้ำอันตรายสูงและรังสัตว์กลายพันธุ์ที่รู้จักอีกสองแห่ง เราจำเป็นต้องอ้อม”
เขางีบตาขึ้น มองผ่านเลนส์แว่น สายตาเย็นชาไล่กวาดไปทั่วเหล่าเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ตรงหน้า
“ทุกคน ตรวจสอบอุปกรณ์ หลินเมี่ยน นับจำนวนกระเป๋าชุดปฐมพยาบาล โจวไข่ ตรวจสอบความเสถียรของแกนพลังงานอาวุธ เสิ่นเจียหลี่ ยืนยันว่าช่องสัญญาณสื่อสารเข้ารหัสแล้วหรือยัง”
“ออกเดินในอีกสิบนาที”
คำสั่งกระชับ ชัดเจน ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
โจวไข่และเสิ่นเจียหลี่ลงมือทันที ต่อให้เป็นเสิ่นเจียหลี่ที่ปกติชอบเล่นสนุก ตอนนี้ก็เก็บรอยยิ้มไป เริ่มปรับอุปกรณ์อย่างจริงจัง
แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะยอมรับ
“สิบนาทีเหรอ?” กู้เซียวเอนพิงก้อนหิน กำลังปัดฝุ่นบนรองเท้าบูท “ทุกคนเพิ่งลงพื้น ยังไม่ได้ปรับตัวกับแรงโน้มถ่วงที่ต่างกันเลยนะ”