กู้เซียวเป่าปากเบาๆ สายตากวาดมองหลินเมี่ยนไปทั้งตัว
สีหน้าเหมือนจะบอกว่า "ฉันเข้าใจหมดแล้ว"
"โอ้ คุณหนูหลินน้อย เริ่มหมายตานายทัพหลวงของพวกเราแล้วหรือไง?"
"ก็ใช่สิ" หลินเมี่ยนหน้าแดง ก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย "ได้ร่วมทีมกับองค์ชาย เป็นเกียรติของฉันมาก"
เฉิงเลี่ยมองพวกเขาอย่างเย็นชา ลุกขึ้นยืนอย่างไม่แสดงอารมณ์ หยิบเสื้อคลุมข้างๆ ขึ้นมา
"ครบคนแล้ว พรุ่งนี้เช้า 7 โมงตรงรวมพล"
เสียงของเขาราวกับปนเศษน้ำแข็ง แฝงไปด้วยความรังเกียจและความหงุดหงิดที่ไม่ปิดบัง
"เอ๋? เฉิงเลี่ย ยังไม่ได้คุยแผนการรบเลยนี่!" หลินเมี่ยนยื่นมือจะห้ามไว้
เฉิงเลี่ยหลบไปทางด้านข้าง ไม่แม้แต่จะมองเขาสักแว้บ เดินตรงออกไปข้างนอก
"ไม่ต้อง การฝึกเอาชีวิตรอดในป่าไม่ใช่การฝึกซ้อมรบ ตราบใดที่ไม่ใช่คนไร้ประโยชน์ ก็อดทนไหวทั้งหมด"
ลู่เฮ่อหรานหรี่ตามองแผ่นหลังของเฉิงเลี่ยที่จากไป
จากมุมนี้ เห็นกรามที่ตึงแน่นของเฉิงเลี่ยชัดเจน รวมถึงขนตาสีเทาที่สั่นระริกเพราะกำลังอดกลั้นความโกรธ
"เอาล่ะ กลับไปพักผ่อนได้" ลู่เฮ่อหรานลุกขึ้นยืน มือล้วงกระเป๋า กวักคางไปทางเสิ่นเจียหลี่
"นายสร้างกลุ่มแชท แล้วดึงทุกคนเข้ามา ทุกอย่างให้ดำเนินตามคำสั่งของผู้บัญชาการเฉิง"
พูดจบ ก็เดินตามแผ่นหลังของเฉิงเลี่ยจากไป
สมาชิกที่เหลือในกลุ่มมองหน้ากันไปมา
......
ทางเดินหอพักว่างเปล่าไร้ผู้คน แสงไฟฉายเงาสองร่างให้ทอดยาว
เฉิงเลี่ยเดินเร็วมาก รองเท้าทหารกระทบพื้นดัง "แด็ก แด็ก" ทุกก้าวแฝงไปด้วยความโมโห