โดมของหอประชุมใหญ่สูงตระหง่าน
แสงไฟเย็นหลายพันดวงส่องสว่างราวกับกลางวัน
ที่นี่รวมตัวกันเหล่าเจ้าหน้าที่หนุ่มสาวที่เก่งที่สุดของจักรวรรดิทั้งหมด
คลื่นพลังจิตที่กระเพื่อมปั่นป่วนในอากาศประสานกันขึ้นลง ดั่งมือที่มองไม่เห็นนับพันกำลังลองเชิง ประลองกำลังกัน
ลู่เฮ่อหรานก้าวเข้ามา พื้นที่รอบตัวเขาว่างเปล่าลงทันที
เขามือล้วนกระเป๋า ดวงตาคู่นั้นที่มักจะมีความง่วงสามส่วนและความดุร้ายเจ็ดส่วนกวาดมองไปรอบวง
เสียงพูดคุยที่อึกทึกครึกโครมราวกับถูกบีบคอ ลดระดับลงไปทันทีแปดเสียง
เฉิงเลี่ยเดินตามมาห่างๆ ครึ่งก้าว
ก้มหน้า พยายามลดการมีตัวตนของตัวเองให้เหลือน้อยที่สุด
ใบหน้าที่แม้จะซีดเซียวก็ไม่อาจปกปิดความงามอันโดดเด่น ยังคงดึงดูดสายตาจับจ้องมากมาย
"เฮ้ นั่นไม่ใช่คนของตระกูลเฉิงน่ะหรือ..."
"ชู่ว อย่าพูดเลย ไม่เห็นหรือว่าองค์รัชทายาทสีหน้าไม่ดี"
ลู่เฮ่อหรานหยุดฝีเท้า หันกลับไปมอง
เฉิงเลี่ยกำลังเม้มริมฝีปากแน่น เหงื่อเย็นที่ขมับไหลรินลงมาตามไรผม เห็นได้ชัดว่าบาดแผลที่ไหล่เริ่มเจ็บอีกครั้งระหว่างการเดินเมื่อครู่
แต่เขาไม่บ่นแม้แต่คำเดียว หลังตรงราวกับหอกที่ปักอยู่
"นั่งพักก่อนไหม?" ลู่เฮ่อหรานลดเสียงลง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เฉิงเลี่ยเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นชา: "ไม่ต้อง"
"เฮอะ" ลู่เฮ่อหรานกลอกตาอย่างหมดคำพูด "หัวแข็งเป็นวัว"
ในขณะนั้นเอง จากบนแท่นกลางหอประชุม เสียงทุ้มต่ำอันทรงพลังก็ดังขึ้น
"เงียบ!"
ผู้รับผิดชอบการสอบแยกห้องเรียนของนักเรียนใหม่คืออาจารย์ปีศาจแห่งหน่วยปฏิบัติการ เร่ย์เจิ้น
ชายร่างใหญ่สูงเกือบสองเมตรสอง ครึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากไฟไหม้