สนามบาสเกตบอลในร่มของฐานทัพดูเก่าแก่พอสมควร
พื้นไม้เมื่อเหยียบลงไปจะส่งเสียง "เอี๊ยดอ๊าด"
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นยางและกลิ่นเหงื่อที่สะสมมานาน
เสิ่นเจียหลี่กับกู้เซียวและคนอื่นๆ อดใจรอไม่ไหว รีบถือลูกบอลพุ่งเข้าไปในสนาม เริ่มอบอุ่นร่างกายและยิงประตู
"ปัง ปัง ปัง"
เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังก้องไปทั่วสนามที่โล่ง
แม้แต่หลินเมี่ยนยังโชว์ฝีมือด้วยการเลย์อัปสามก้าวที่ลื่นไหล
เฉิงเลี่ยยืนอยู่ข้างสนาม รู้สึกเก้ๆ กังๆ
เขามองลูกบอลทรงกลมสีส้มแดงในมือ พื้นผิวขรุขระเสียดสีกับฝ่ามือ หนักอึ้ง และรู้สึกแปลกตา
"อย่าแบบเหมือนถือระเบิดแบบนั้นสิ"
ลู่เฮ่อหรานเดินเข้ามา ใช้มือปัดท่าเตรียมส่งบอลที่แข็งทื่อของเฉิงเลี่ยออกไปอย่างไม่ใส่ใจ
เขายืนอยู่ด้านหลังเฉิงเลี่ย อกแทบจะแนบชิดกับแผ่นหลังของเฉิงเลี่ย มือทั้งสองเอื้อมข้ามเอวของเฉิงเลี่ยไปจับข้อมือของเขาไว้
"ผ่อนคลายหน่อย"
เสียงของลู่เฮ่อหรานอยู่ข้างหู ลมหายใจอุ่นๆ
"กางนิ้วทั้งห้า ใช้ปลายนิ้วสัมผัสลูกบอล ฝ่ามือต้องโล่ง"
ร่างกายของเฉิงเลี่ยแข็งทื่อราวกับก้อนหิน
ท่าแบบนี้ใกล้ชิดเกินไป
เขายิ่งรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของอกเมื่อลู่เฮ่อหรานพูด รวมถึงอุณหภูมิร่างกายที่ส่งผ่านมาไม่ขาดสาย
"ตั้งใจหน่อยสิ ผู้บัญชาการ"
ลู่เฮ่อหรานรู้สึกว่าเขาเหม่อลอย จึงบีบข้อมือเขาเชิงลงโทษ
"มองห่วงบาส อย่าคิดอะไรฟุ้งซ่าน"
"ฉันไม่ได้..." เฉิงเลี่ยรีบปฏิเสธ แต่ใบหูกลับแดงก่ำ