เช้าตรู่ที่ฐานทัพแนวหน้าไม่มีเสียงนกร้อง
มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ของเครื่องจักรกลลาดตระเวนที่ส่งเสียงกึกก้องทึบ
เมื่อคืนเป็นคืนแรกที่ทีมนักล่าพายุเดินทางมาถึง แล้วได้นอนหลับอย่างสงบ
อีกสองวันต่อจากนี้ พวกเขายังต้องรออยู่ที่นี่ เพื่อให้นักเรียนคนอื่นๆ เดินทางถึงจุดหมาย
ในพื้นที่พักผ่อนส่วนกลาง เสิ่นเจียหลี่ทรุดตัวลงบนโซฟา โยนส้มลูกหนึ่งขึ้นไปบนอากาศ
ส้มตกลงมา ถูกเขารับไว้ แล้วโยนขึ้นอีกครั้ง
“เบื่อจะตาย! ที่บ้าๆ นี้แม้แต่เน็ตดาวก็เข้าไม่ได้”
เสียงคร่ำครวญของเขาก้องอยู่ในโถงอันกว้างใหญ่
“ถ้าอยู่นานกว่านี้ ฉันท่องโฆษณากระทรวงเกษตรสหพันธ์ได้หมดแน่”
กู้เซียวที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังเช็ดรองเท้าทหารด้วยผ้านุ่ม
ได้ยินดังนั้นก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้า แค่ส่งเสียงฮึดฮัด
“พอเถอะนาย”
“พวกที่ยังไม่กลับน่ะ ตอนนี้อาจจะกำลังกัดเปลือกไม้ร้องไห้อยู่ก็ได้”
โจวไข่พิงอยู่ที่หน้าต่าง วาดโครงร่างของเครื่องบินรบบนลานจอดที่อยู่ไกลออกไปลงในสมุด
“เบื่อจริงๆ ด้วย”
เสิ่นเจียหลี่นั่งตัวตรงขึ้นมาทันที มองไปที่คนที่เดินมาจากเครื่องขายสินค้าอัตโนมัติ
“เฮ่อหราน!”
ลู่เฮ่อหรานถือน้ำอัดลมเย็นสองกระป๋องในมือ
ภายนอกเสื้อกล้ามสีดำ หลวมๆ สวมทับด้วยชุดฝึกที่ไม่ได้รูดซิป
เสิ่นเจียหลี่กางมือออกอย่างเป็นธรรมชาติ “ส่งมาหนึ่งกระป๋อง!”
ลู่เฮ่อหรานโยนน้ำอัดลมหนึ่งกระป๋องไปให้อย่างง่ายดาย
เสิ่นเจียหลี่เปิดฝา เงยหน้ารินเข้าปากอึกใหญ่ “ข้างหลังมีสนามบาสเกตบอลในร่ม ประตูเปิดอยู่ ไปไหม?”
ลู่เฮ่อหรานพยักหน้า “ได้”
“เฮ้ย” เสิ่นเจียหลี่ดีดตัวลุกจากโซฟา