กลุ่มหกคนที่เบื่อหน่าย ต่างเล่นบาสเกตบอลกันทั้งวันที่สนามยิมบาสเกตบอล
ตอนเย็นก็ไปกินข้าวด้วยกันที่โรงอาหาร แล้วจึงแยกย้ายกลับห้องไปอาบน้ำ
เมื่อลู่เฮ่อหรานกับเฉิงเลี่ยกลับมาถึงห้องพักคู่ ตัวเลขบนนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์ติดผนังเพิ่งกระโดดพ้นแปดโมงไปได้ไม่นาน
ห้องไม่ใหญ่ เตียงเดี่ยวสองเตียงวางเรียงขนานกัน กลางห้องมีโต๊ะหัวเตียงเล็ก ๆ คั่นอยู่ ซึ่งแม้แต่น้ำสองแก้วก็วางไม่ลง
ใกล้หน้าต่างมีโต๊ะเขียนหนังสือถูกยัดใส่เอาไว้อย่างลำบาก นั่นคือพื้นที่ทำงานเพียงแห่งเดียวในห้องทั้งห้อง
"แกร๊ก" เสียงหนึ่ง ลู่เฮ่อหรานหันหลังปิดประตู แล้ววางน้ำอัดลมที่ยังดื่มไม่หมดลงบนมุมโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ
ในอากาศยังคงหลงเหลือความร้อนจากทั้งสองคนเมื่อครู่ในสนามบาสเกตบอล ผสมกับกลิ่นฟีโรโมนที่ดุดันก้าวร้าวของอัลฟ่า ยิ่งก่อตัวในอากาศที่ไม่ค่อยถ่ายเท
แม้เฉิงเลี่ยจะเป็นเบต้า แต่เขาก็ได้กลิ่นฟีโรโมน
กลิ่นของลู่เฮ่อหรานทำให้หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้น
เขาเดินไปที่หน้าต่าง พยายามจะเปิดช่องเล็ก ๆ เพื่อระบายอากาศ แต่กลับพบว่าหน้าต่างถูกล็อกตายไว้เพื่อกันทราย
"ข้าไปอาบน้ำก่อน"
ลู่เฮ่อหรานไม่รู้สึกตัวเลย
พูดพลางก็ถอดเสื้อกล้ามสีดำที่ชุ่มเหงื่อออกอย่างเป็นธรรมชาติ
เฉิงเลี่ยเผลอหันกลับไป สายตายังไม่ทันได้โฟกัส ก็เห็นเสื้อกล้ามสีดำตัวนั้นถูกโยนออกมา ลงไปคล้องบนไม้แขวนเสื้ออย่างแม่นยำ
จากนั้นสิ่งที่ปรากฏในสายตาคือแผ่นหลังกว้างใหญ่แข็งแรง เมื่อแขนถูกยกขึ้น เส้นกล้ามเนื้อสะบักก็ยกขึ้นและยืดออกอย่างลื่นไหล