เฉิงเลี่ยตกใจจนมือสั่น ขวดแทบหลุดมือ
เขาหันกลับไปอย่างรวดเร็ว ก็เห็นลู่เฮ่อหรานยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของเขา กอดอก และมองเขามาจากเบื้องบน
สายตาแบบนั้น ทำให้ขนลุกไปทั้งตัว
"...นาย"
เฉิงเลี่ยดึงขวดเข้ามาแนบอกโดยไม่รู้ตัว พยายามใช้ฝ่ามือบังของเหลวใสนั้น
"นายเดินไม่มีเสียงเลยหรือไง"
"นายนั่นแหละ ที่รู้สึกผิด"
ลู่เฮ่อหรานไม่สนใจคำกล่าวหา คางกระดกไปทางขวดในอ้อมแขนของเขา
"น้ำยาซ่อมแซมระดับ S หนึ่งขวดห้าร้อยเหรียญดาว ฉันจำได้ว่าที่ซื้อมาเป็นสีฟ้าอ่อน นี่มันหมดอายุจนเปลี่ยนสีไปแล้วหรือไง กลายเป็นสีใสไปได้"
เฉิงเลี่ยเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วมือกดลงบนผิวขวดที่ลื่นจนข้อนิ้วขาวซีด สายตาเลี่ยงไปมาอย่างหลบ ๆ
"ใส่น้ำมาแทน"
ลู่เฮ่อหรานเลิกคิ้ว จู่ ๆ ก็ก้มตัวลง คว้าข้อมือเฉิงเลี่ยไว้แน่น แล้วดึงขวดนั้นมาอย่างแรง
สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบ
สีหน้าของลู่เฮ่อหรานมืดลงทันที
"หรือว่าน้ำแข็ง"
เขากระชากขวด ภายในมีเสียงของเหลวปะทะกัน
"อากาศหนาวขนาดนี้ แม้หอพักจะมีเครื่องทำความร้อน แต่นายไม่รู้หรือไงว่าร่างกายตัวเองเป็นยังไง ยังจะดื่มน้ำแข็งอีก"
"ฉันชินแล้ว" เฉิงเลี่ยพยายามจะแย่งขวดกลับ แต่ลู่เฮ่อหรานหลบได้อย่างง่ายดาย "น้ำเย็นช่วยให้สดชื่น"
"สดชื่น" ลู่เฮ่อหรานหัวเราะเย็นชา "ฉันว่า นายอยากไปพบไอ้ปีศาจก่อนเวลาอันควรมากกว่า"
เขาพูดพลางเดินยาว ๆ ไปที่อ่างล้างหน้า เปิดฝาขวดโดยไม่ลังเล แล้วเทน้ำแข็งทั้งหมดลงท่อระบายน้ำ