เฉิงเลี่ยทำเหมือนไม่ได้ยิน
เขาเพียงก้มหน้า ใช้ผ้าฝ้ายสีคล้ำผืนหนึ่งเช็ดนิ้วมือของตนทีละนิ้ว
การเคลื่อนไหวเชื่องช้าและประณีต ราวกับสิ่งที่กำลังทำไม่ใช่การแข่งขันที่กำลังจะเริ่มขึ้น แต่เป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์
“เตรียมตัว—”
แขนของกรรมการที่ชูขึ้นสูงฟาดลงทันที
“เริ่มได้!”
“หึ่ง—!”
เฉิงเซิ่งขยับตัวในชั่วพริบตา
ต้องยอมรับว่าเขามีฝีมืออยู่ไม่น้อย ถึงได้คว้าแชมป์สองสมัยก่อนมาได้
มีดเลเซอร์ในมือกรีดเป็นประกายวูบหนึ่ง
ถุงมือแม่เหล็กดูดสกรูที่กระเด็นออกมาได้อย่างแม่นยำ การเคลื่อนไหวต่อเนื่องลื่นไหล เรียกเสียงฮือฮาจากอัฒจันทร์
“ดูเร็ว! นั่นคือท่าไม้ตายสร้างชื่อของรุ่นพี่เฉิงเซิ่ง! ความเร็วในการถอดเปลือกนอกแบบนี้ เกรงว่าจะใช้เวลาไม่ถึง 10 วินาที!”
“ชนะชัวร์ รอบนี้เป็นการแข่งขันระดับสูงชัด ๆ”
เสียงผู้บรรยายเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ทว่าในตอนที่ทุกสายตาจับจ้องเฉิงเซิ่ง เสียงเสียดสีของโลหะที่แสบแก้วหูก็ดังขึ้นอย่างไม่คาดคิด
“กึก กึก ซี่—”
เสียงนั้นไม่น่าฟัง ทั้งยังหยาบกระด้างอยู่บ้าง
ราวกับเฟืองเก่ากำลังขบเข้าหากันอย่างฝืนทน แฝงไว้ด้วยสุนทรียะแห่งความรุนแรงจากอุตสาหกรรมอันป่าเถื่อน
แววตาเหม่อลอยของผู้ชมบนอัฒจันทร์พลันแข็งค้าง
ทีมถ่ายทอดสดบนจอใหญ่เองก็ดูเหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงตัดภาพไปยังเฉิงเลี่ยที่อยู่ตรงมุมสนาม
วินาทีถัดมา ทั้งสนามเงียบกริบ
เฉิงเลี่ยไม่ได้ใช้มีดตัด
ในมือเขามีเพียงประแจปากตายธรรมดาอันหนึ่ง
แต่ประแจในมือเขาราวกับมีชีวิตขึ้นมา