ชายสองคนไม่พูดพร่ำทำเพลง คนหนึ่งจับแขนหลี่ชุนเซิงไว้ข้างละข้าง แล้วลากเขาวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
“เอ่อ...”
หลี่ชุนเซิงร้องเรียกอยู่หลายครั้ง แต่ทั้งคู่ก็ไม่หยุด แถมยังบ่นพึมพำไม่หยุดว่า “รู้อย่างนี้ฉันน่าจะเตรียมทุนมาให้พอ จะได้ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมา เสียเวลาทำเงิน”
“รู้อย่างนี้... ฉันก็อยากรู้ล่วงหน้าเหมือนกัน นี่ฉันชนะติดกันมาหลายวันแล้ว วันเดียวได้เงินเท่ากับเงินเดือนทั้งเดือน แถมยังสบายกว่าทำงานอีก...”
คำพูดของทั้งคู่ฟังดูชวนงุนงง แต่หลี่ชุนเซิงจับใจความได้อย่างแม่นยำ โดยเฉพาะคำว่าได้เงินเท่ากับเงินเดือนทั้งเดือนในวันเดียว อีกทั้งตอนแรกที่สองคนนี้ชนเขาล้ม ก็ยังบ่นเรื่องทุนกับดวงพนัน พูดทำนองว่าจะชนะให้ได้สัก 1,000 หยวน
หลี่ชุนเซิงเดาว่าทั้งคู่กำลังเล่นการพนัน
ไม่กลัวโดนจับกันหรือไง!
ทั้งสองพาเขาไปยังตรอกเล็กแคบและยาวแห่งหนึ่ง เดินเข้าไปจนสุดทางแล้วเปิดประตูเรือนเข้าไป จากนั้นก็เดินทะลุเรือนหลังนี้ไปยังเรือนอีกหลัง
พวกเขาเลิกม่านเข้าไปในห้องโถง แล้วเดินต่อไปยังห้องฝั่งตะวันออก ที่นั่นมีชายฉกรรจ์สองคนนั่งคุยเล่นกันอยู่
พอเห็นทั้งคู่ พวกเขาก็หัวเราะหึ ๆ “พวกนายยังเล่นไม่หนำใจอีกหรือไง ถึงได้มาอีก คราวนี้เอาเงินมาพอหรือเปล่า?”
“พอแล้ว ๆ”
สองคนนั้นยิ้มประจบ ชายฉกรรจ์เหลือบมองหลี่ชุนเซิง “พาคนใหม่มาด้วยเหรอ ได้ เข้าไปสิ”
ชายคนหนึ่งลุกขึ้น ยกฟูกบนเตียงออก เผยให้เห็นแผ่นไม้ขนาดใหญ่ พอถอดแผ่นไม้ออก ก็เห็นทางลับแคบยาวทอดลงไป
“นี่...”
หลี่ชุนเซิงถอยหลังไปสองก้าว เขาไม่อยากลงไป