ดวงตาของเขาเป็นประกาย หายใจถี่รัว ราวกับตัวเองกลายเป็นราชาพนันที่มีรายได้เดือนละ 3,000 หยวนไปแล้ว
อีกสองคนเห็นท่าทางของเขาก็สบตากัน มุมปากแต้มรอยยิ้มเหมือนเหยื่อติดกับ
“พี่ชุนเซิง เราตกลงกันแล้วว่าถ้าชนะเงินจะไปกินมื้อใหญ่ที่ร้านอาหารของรัฐ พี่จะไปด้วยไหม?”
“วันนี้ฉันขับชนพี่ชุนเซิงจนบาดเจ็บ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง ถือเป็นการขอโทษพี่ชุนเซิง...”
หลี่ชุนเซิงกล่าวอย่างเกรงใจ “จะให้พี่ทั้งสองออกเงินได้ยังไง ให้ฉันเลี้ยงเอง...”
ทั้งสามเกี่ยงกันไปมา ก่อนจะพากันไปร้านอาหารของรัฐ
เนื้อวัวเย็น เกี๊ยวไส้หมู ไก่ผัดพริกหม่าล่า ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน สั่งอาหารเต็มโต๊ะราวกับไม่ต้องจ่ายเงิน ต่างฝ่ายต่างเกรงใจกัน พูดคุยหัวเราะตลอดมื้อ พอกินเสร็จก็สนิทสนมกันราวกับพี่น้องแท้ ๆ
หลี่ชุนเซิงกลับถึงบ้าน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอารมณ์ดี
เขายังควักเงิน 10 หยวนให้เฉินเหอฮวา บอกให้เธอซื้อของที่อยากกินเอง
เฉินเหอฮวาถามอย่างประหลาดใจ “คุณได้เงินก้อนโตมาหรือไง ถึงได้ใจกว้างขนาดนี้”
เงินเดือนของเขาเดือนละ 40 หยวน ให้เธอทีเดียวก็เท่ากับหนึ่งในสี่แล้ว
หลี่ชุนเซิงมองเธอ พลางฮัมเพลงเบา ๆ “ไม่ต้องถามหรอก ให้แล้วก็เก็บไว้ใช้เถอะ”
เฉินเหอฮวายิ้มหน้าบาน รีบเก็บเงินใส่สาบเสื้อ
ทั้งสองตกลงกันว่า วันรุ่งขึ้นจะพาหลี่ชุนเซิงไปหาเงินจากที่อื่น หลี่ชุนเซิงรอจนคนในบ้านกินข้าวเสร็จ แล้วก็เข้าไปในห้องของพ่อกับแม่ ยื่นมือขอเงิน 200 หยวนทันที
พ่อของเขาไม่อยากเป็นฝ่ายใจร้าย จึงส่งสายตาให้แม่ปฏิเสธแทน