“อะไรนะ?”
หลี่ชุนเซิงผุดลุกนั่ง ดวงตาถมึงทึงจ้องแม่ของตัวเอง “แม่บอกว่านังสารเลวนั่นจงใจงั้นเหรอ?”
“มันพูดเองกับปาก!”
พอเห็นลูกชายโกรธ แม่หลี่ก็รู้สึกสะใจขึ้นมาอย่างประหลาด คิดว่าเฉินเหอฮวาทำกับสามีของเธอถึงขนาดนี้ ชีวิตครึ่งหลังคงหมดหวังแล้วจริง ๆ
ผู้หญิงคนหนึ่ง ถ้าไม่ได้รับความรักจากผู้ชายแล้วจะมีชีวิตอยู่ไปทำไม?!
หลี่ชุนเซิงชกโต๊ะข้างเตียงดังปัง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ก่อนจะสบถด่า “นังสารเลวนี่! รอกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะตีมันให้ตาย!”
“ใช่! ตีมันให้ตาย! ผู้หญิงแบบนี้ไม่ตีไม่รู้จักจำหรอก”
แม่หลี่พยักหน้าเห็นด้วย ความยินดีในใจแทบเอ่อล้นออกมา
นังแพศยา กล้าบังคับให้เธอคุกเข่าใช่ไหม เธอจะยุให้ลูกชายตีมันให้ตาย คอยดูสิว่าต่อไปมันยังจะกล้ากำเริบเสิบสานอีกหรือเปล่า!
ส่วนเรื่องที่ต้องคุกเข่า เธอไม่ได้บอกหลี่ชุนเซิง
เธออับอาย กลัวว่าถ้าเรื่องแพร่ออกไป เพื่อนบ้านจะเอาไปนินทาว่าเธอเสีย ๆ หาย ๆ
หลี่ชุนเซิงนอนโรงพยาบาลอยู่ 3 วัน โรงงานโทรศัพท์ไปที่สำนักงานเขต บอกว่าจะส่งคนไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลและถามว่าอยู่ห้องไหน
พ่อหลี่กับแม่หลี่จะกล้าให้คนไปเยี่ยมได้ยังไง ถ้ามาเห็นเข้า ทุกอย่างก็ไม่ถูกเปิดโปงหมดหรือ?
พ่อหลี่ให้แม่หลี่ไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้หลี่ชุนเซิง บ่ายวันนั้นพวกเขาก็กลับบ้าน
แม่หลี่ยังขู่หมอด้วยว่า ไม่ว่าใครจะมาถามประวัติการรักษาของหลี่ชุนเซิงก็ห้ามบอก ถ้าข่าวที่ลูกชายของเธอเสื่อมสมรรถภาพทางเพศแพร่ออกจากโรงพยาบาล เธอจะกลับมาทุบโรงพยาบาลให้พัง