เป็นอย่างที่คิด เสียงซุบซิบของเพื่อนบ้านเริ่มดังขึ้นรอบตัว
มีคนตำหนิหลี่ชิงเหอว่า “เด็กคนนี้นี่ แม่เธอก็แค่ไม่อยากให้สิ้นเปลืองอาหาร ถ้าไม่อยากกินก็บอกปฏิเสธไปสิ วิ่งออกมาก่อเรื่องแบบนี้ ไม่เท่ากับทำให้พ่อแม่ถูกคนอื่นนินทาลับหลังหรือไง?”
“บีบให้พ่อแม่ต้องขอโทษเธอ ลูกสาวคนรองบ้านหลี่ เธอทำเกินไปแล้วนะ”
“...พ่อเธอยังชมว่าเธอเป็นเด็กกตัญญูมาตั้งแต่เล็ก เด็กกตัญญูบ้านไหนเขาทำให้พ่อแม่เดือดร้อนแบบนี้กัน?”
“นี่มันพวกที่ไม่ตีสามวันก็รื้อหลังคาบ้านชัด ๆ...”
“หรือว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน พ่อแม่จะยกงานของเธอให้พี่ชายกับพี่สาว เธอเลยแค้นใจ จงใจมาก่อเรื่องแบบนี้? เจาเอ๋อก็เหมือนกัน ตามใจลูกจนเกินไปแล้ว”
หลี่ชิงเหอเหลือบมองหญิงวัยกลางคนที่พูดขึ้นมา รู้ว่าอีกฝ่ายสนิทกับแม่หลี่ ถึงได้ใส่ร้ายเธอไปพร้อมกับช่วยพูดแทนแม่หลี่ด้วย
เธอเม้มริมฝีปาก สายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว
ป้าเหมยไม่ได้ออกมา ไม่รู้ว่าไม่อยู่บ้านหรือเปล่า
แต่ก็ไม่เป็นไร ลิ้นยาวอันดับสองของถนนเส้นนี้อยู่ที่นี่แล้ว
หลี่ชิงเหอรวบรวมอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนร้องไห้โผเข้าไปกอดยายจ้าวแล้วสะอื้นขึ้นมา
เธอร้องไห้โฮ ร้องไห้จนแทบขาดใจ ร้องไห้เสียงดังลั่น ร้องสะเปะสะปะจนแทบจับต้นชนปลายไม่ถูก
กลัวว่าตัวเองจะร้องไม่ออก เธอจึงหยิกเอวตัวเองแรง ๆ หนึ่งที
แต่พอเปล่งเสียงร้องขึ้นมา เธอก็นึกถึงเรื่องในชาติก่อน...
นึกถึงลูกสองคนผู้น่าสงสาร นึกถึงตอนที่เพิ่งคลอดลูกสาวคนเล็ก แล้วถูกบ้านสามีรังเกียจที่คลอดลูกชายไม่ได้ พวกเขาถึงกับจะจับลูกสาวคนเล็กโยนลงโอ่งน้ำให้จมน้ำตาย!