“พ่อกำลังจะบอกว่าพี่ใหญ่ พี่สาวใหญ่ น้องชายเล็กกับน้องสาวเล็กก็ไม่กตัญญูเหมือนกันเหรอคะ?” หลี่ชิงเหอย้อนถาม
พ่อหลี่ชะงักงัน “อะไรนะ?”
“พ่อไม่เห็นเหรอว่าหนูกำลังทำตามพวกเขาอยู่?”
หลี่ชิงเหอยิ้มให้เขา ทว่ารอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา “หนูเพิ่งรู้ว่าหนูทำอะไรก็ไม่ถูกใจพวกคุณสักอย่าง พวกคุณชอบให้พี่ใหญ่ พี่สาวใหญ่ น้องชายเล็กกับน้องสาวเล็กทำตัวยังไง งั้นต่อไปหนูจะทำตามพวกเขา ทำตามทุกอย่างเพื่อให้พวกคุณพอใจค่ะ”
พ่อหลี่ “...”
เธอกำลังพูดอะไรอยู่กันแน่?!
เฉินเหอฮวากระตุกแขนหลี่ชุนเซิง แล้วกระซิบถาม “ทำไมพ่อแม่เธอถึงชอบพวกเธอทุกคน แต่ไม่ชอบเธอคนเดียวล่ะ?”
“จะเพราะอะไรได้อีก?”
หลี่ชุนเซิงเหลือบมองหลี่ชิงเหอ “ลูกสาวจะเอามาเทียบกับลูกชายได้ยังไง?”
“?”
เฉินเหอฮวาหันไปมองหลี่เฉี่ยวอวิ๋น ซึ่งเกือบถูกสองสามีภรรยาคู่นั้นแย่งบ้านไป พอนึกถึงหลี่เซียงซิ่วที่ถูกสามีตัวเองแย่งงานไปจนต้องขาพิการไปตลอดชีวิต เธอก็เบ้ปาก รู้สึกว่าหลี่ชิงเหอพูดผิดแล้ว
พ่อแม่ของเธอเองก็ไม่ได้รักลูกสาวมากขนาดนั้นเสียหน่อย
“แกพูดเหลวไหลอะไร?” พ่อหลี่หน้าบูดบึ้ง
แม่หลี่ทำหน้าเหมือนกินแมลงวันเข้าไป ก่อนถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วด่าหลี่ชิงเหอ “แกมีสิทธิ์อะไรมาเทียบกับพวกเขา? แกเทียบพวกเขาไม่ได้เลยสักนิด!”
“ทำไมคะ?”
หลี่ชิงเหอเห็นความรังเกียจในแววตาของพ่อแม่ ยิ่งพวกเขาเป็นแบบนี้ เธอก็ยิ่งอยากทำให้พวกเขาเดือดดาล!
เธอก้าวเข้าไปอีกก้าวแล้วซักถาม “เป็นลูกแท้ ๆ ของพ่อแม่เหมือนกัน ทำไมหนูถึงเทียบกับพวกเขาไม่ได้คะ?”