พ่อหลี่ “……”
เขาข่มความโกรธไว้สุดกำลัง ก่อนพยักหน้าพูดว่า “พ่อรับรอง”
“ถ้าแม่ยังตีหนูอีกล่ะ?” หลี่ชิงเหอถามย้ำ
ความอดทนของพ่อหลี่แทบหมดสิ้น “……พ่อจะห้ามไว้”
หลี่ชิงเหอยิ้มทั้งน้ำตา “หนูว่าแล้วว่าทำตัวเหมือนพี่ชายกับพี่สาวถึงจะได้ผล เมื่อก่อนพ่อกับแม่ไม่เคยยอมรับปากเรื่องอะไรที่หนูขอเลย”
ป้าจ้าวส่งเสียงแสดงความรังเกียจใส่พ่อหลี่กับแม่หลี่
“ยังจะบอกอีกว่าไม่ลำเอียง……”
เพื่อนบ้านต่างมองหน้ากัน พูดไม่ออก
พ่อหลี่กับแม่หลี่ “……”
หลี่ชิงเหอทำให้ทั้งคู่กระอักกระอ่วนได้สำเร็จ จากนั้นก็ร้องไห้ขอบคุณเพื่อนบ้าน
เพื่อนบ้านได้ดูเรื่องสนุกจนหนำใจ ต่างรู้สึกว่าพ่อหลี่กับแม่หลี่เป็นคนประเภทต่อหน้าพูดอย่าง ลับหลังทำอีกอย่าง
พ่อหลี่กับแม่หลี่สบตากัน ต่างรู้สึกสะอิดสะเอียนยิ่งกว่ากลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว
พอทั้งครอบครัวกลับถึงลานบ้าน แม่หลี่เพิ่งลงกลอนประตูรั้วไปได้ไม่ทันไร ก็ฉวยไม้กวาดขึ้นมาฟาดใส่หัวกับหน้าของหลี่ชิงเหอ
“อ๊า!”
หลี่ชิงเหอกรีดร้อง ก่อนพุ่งไปหลบหลังพ่อหลี่แล้วตะโกนว่า “พ่อ ช่วยหนูด้วย แม่จะตีหนูให้ตายแล้ว!”
ไฟโทสะในใจพ่อหลี่ปะทุขึ้นมาทันที!
เขาทั้งรำคาญที่หลี่ชิงเหอชอบก่อเรื่อง ทั้งโมโหที่แม่หลี่ไม่รู้จักอยู่ให้สงบ ๆ
“ทำอะไรน่ะ? ยังอับอายขายหน้าไม่พอหรือไง? อยากเรียกคนกลับมาดูเรื่องน่าขันของเราอีกรอบหรือไง?!”
“นังเด็กตายคนนี้ทำให้พวกเราอับอายขายหน้าขนาดนี้ ฉันตีให้ตายก็ยังไม่เกินไป!” แม่หลี่คำราม
พ่อหลี่หมดความอดทน โบกมือ “พอได้แล้ว ถ้าคุณไม่บีบเธอ เธอจะตกใจจนคลุ้มคลั่งวิ่งออกไปก่อเรื่องหรือไง? ยังมีหน้ามา……”