สือเหิงขมวดคิ้ว ไม่แปลกเลยที่ตอนพบหลี่ชิงเหอครั้งแรก เขาจะรู้สึกว่าดวงตาและคิ้วของเธอชวนให้คุ้นเคยและรู้สึกสนิทสนมอย่างบอกไม่ถูก
ที่แท้เธอก็เป็นน้องสาวของเพื่อนสนิทจริง ๆ
เพียงแต่ไม่รู้ว่าเย่หวยจิ่นรู้หรือเปล่าว่าน้องสาวที่เขาทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็กไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ส่วนน้องสาวแท้ ๆ ของเขาถูกสับเปลี่ยนตัวและทิ้งไว้ในอำเภอเล็ก ๆ ถูกคนตระกูลหลี่…
เขาเงยหน้ามองอีกฝ่ายแล้วถามว่า「หลายปีมานี้หลี่ชิงเหอใช้ชีวิตดีไหม」
อีกฝ่ายส่ายหน้า สีหน้าดูเวทนาอยู่บ้าง
「ไม่ดีเลย คนตระกูลหลี่ปฏิบัติต่อเธอแย่กว่าคนแปลกหน้าเสียอีก ไม่ตีด่าก็ทุบตี ร่างกายมีแผลอยู่บ่อย ๆ ตั้งแต่เริ่มเดินได้ก็ต้องทำงานบ้าน กลางฤดูร้อนต้องทำงานกลางแดดจ้าจนเป็นลมแดด ส่วนฤดูหนาวก็ซักผ้าด้วยน้ำเย็นจนมือเป็นแผลแตกจากความหนาว เสื้อผ้าก็เป็นของที่พี่ชายพี่สาวในบ้านไม่เอาแล้ว เอามาให้ใส่ ฤดูร้อนกับฤดูหนาวมีรองเท้าอยู่คู่เดียว พอป่วยก็ได้แต่ทนเอา…」
แววตาของสือเหิงหม่นลงเล็กน้อย
「ทั้งบ้านปฏิบัติต่อเธอแบบนี้หมดเลยหรือ」
「ใช่」
อีกคนถอนหายใจเบา ๆ แล้วเสริมว่า「พวกเขาไม่เห็นหลี่ชิงเหอเป็นคนในครอบครัวด้วยซ้ำ เหมือนเป็น…พี่เลี้ยงกับคนรับใช้ฟรี ๆ ที่ไม่ต้องเสียเงิน จะใช้สอย ทารุณ หรือเหยียดหยามอย่างไรก็ได้ เพื่อนบ้านพูดถึงครอบครัวพวกเขาทีไร ก็พูดกันว่าหลายปีมานี้หลี่ชิงเหอลำบากมาก พอได้งานที่โรงงานทอผ้า ในที่สุดก็หลุดพ้นจากความทุกข์เสียที」
「ผมเข้าใจแล้ว」
สือเหิงพยักหน้า จ่ายค่าตอบแทนสำหรับงานหลายวันที่ผ่านมา ก่อนกำชับว่า「เรื่องที่ผมให้พวกคุณไปสืบ มีแค่พวกเราสามคนที่รู้ ถ้าแพร่งพรายออกไป…」
ทั้งสองสบตากัน สีหน้าเคร่งขรึม「รับเงินแล้วก็ต้องทำงาน เรารู้กฎดี」
「ขอบคุณ」
หลังมองทั้งสองคนจากไป สือเหิงก็นั่งครุ่นคิดอยู่หลังโต๊ะทำงานครู่ใหญ่ คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
คนหนึ่งคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตย่าของเขา อีกคนคือเพื่อนที่เคยช่วยเหลือเขาตอนเรียนหนังสือ สือเหิงลังเลแล้วลังเลอีก ก่อนตัดสินใจโทรศัพท์ไปที่บ้านตระกูลเย่