“พี่รอง ฉันไม่ได้ติดค้างอะไรคนตระกูลหลี่ เป็นพวกเขาต่างหากที่ติดค้างฉัน”
หลี่ชิงเหอยิ้มให้เขา น้ำเสียงแผ่วเบา แต่ความหมายในคำพูดกลับทำให้หลินรองใจหายวาบ
เขาขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะเอ่ยเกลี้ยกล่อม “ชิงเหอ อนาคตของเธอยังอีกไกล วันหน้าพอได้กลับไปหาครอบครัวที่แท้จริง คนตระกูลหลี่แค่เขย่งเท้าก็ยังเอื้อมไม่ถึงเธอเลย เธอ...ไม่จำเป็นต้องทำลายอนาคตตัวเองเพราะคนพวกนั้น”
หลี่ชิงเหอก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่ให้หลินรองเห็นแววเคียดแค้นในดวงตา
เธอรู้ว่าหลินรองหมายถึงอะไร แต่เธอไม่ยินยอม
ลูกสาวคนโตของเธอถูกคนตระกูลหลี่จับกดน้ำจนตาย ส่วนตัวเธอก็ถูกพวกเขาวางยา อาศัยตอนร่างกายอ่อนแอรัดคอจนสิ้นใจ!
ยิ่งไปกว่านั้น ชีวิตที่ขมขื่นและชะตากรรมอันน่าเวทนาของเธอ ล้วนเป็นเพราะคนตระกูลหลี่!
ระหว่างเธอกับพวกเขาคือความแค้นที่ล้างด้วยเลือด มีเพียงความตายเท่านั้นที่จะชดใช้ได้!
“ชิงเหอ...”
หลี่ชิงเหอสูดหายใจลึก เก็บซ่อนอารมณ์แล้วเงยหน้าขึ้น ก่อนยิ้มตอบ “พี่รอง ฉันเข้าใจค่ะ”
เข้าใจว่าหนี้เลือดต้องชดใช้ด้วยเลือด ฆ่าคนก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต!
หลินรองนึกว่าเธอเข้าใจความหมายของตนแล้ว จึงถอนหายใจโล่งอก
“ดี พี่จะช่วยหาข้อมูลติดต่อพ่อแม่แท้ ๆ ของเธอ ช่วงนี้เธอก็ทำตัวเหมือนเมื่อก่อน อย่าแสดงพิรุธ อย่าปล่อยให้พวกนั้นจนตรอกแล้วหันมาทำร้ายเธอ”
“ค่ะ ขอบคุณพี่รอง ขอบคุณป้าหยางที่ช่วยฉันมาตลอด บุญคุณครั้งนี้...ฉันจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต”
ชาติก่อน เสี่ยวเหมยช่วยแย่งโควตาเข้ามหาวิทยาลัยให้เธอจนถูกทุบหัวแตก ชาตินี้พี่รองกับป้าหยางยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อสืบหาความจริงเรื่องการสลับตัวเด็กในตอนนั้น