พ่อหลี่กับแม่หลี่สวมเสื้อคลุมลวก ๆ แม้แต่รองเท้ายังใส่สลับข้าง รีบวิ่งเข้าไปในห้องของทั้งสองคน
เฉินเหอฮวากอดผ้าห่มนั่งอยู่บนพื้น ส่วนหลี่ชุนเซิงเปลือยท่อนล่าง ขดตัวเป็นก้อน เหงื่อเต็มหน้าผาก ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ เขากุมช่วงล่างของตัวเองไว้ ความเจ็บปวดทำให้พูดไม่ออกแล้ว เมื่อเห็นพ่อหลี่กับแม่หลี่ เขาอ้าปากเหมือนจะพูด แต่แล้วก็ฟุบลงกับพื้น หมดสติไป
“ชุนเซิง!”
แม่หลี่ถลาเข้าไปคุกเข่าบนพื้น พลิกร่างเขากลับมา พอเห็นสภาพช่วงล่างก็ร้องเสียงแหลม “ลูกแม่! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
พ่อหลี่เห็นเข้าเช่นกัน สมองว่างเปล่าไปหมด
ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ ริมฝีปากสั่นระริกสองครั้ง ก่อนจะทุบขาร้องลั่นอย่างไม่สนภาพลักษณ์ “โรงพยาบาล! รีบพาไปโรงพยาบาล ถ้าช้ากว่านี้จะไม่ทันแล้ว!”
แม่หลี่พยุงหลี่ชุนเซิงขึ้น ตั้งใจจะพาออกไป
พ่อหลี่ร้องขึ้นว่า “เสื้อผ้า! ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลย!”
ยังพูดไม่ทันจบ แม่หลี่กับหลี่ชุนเซิงก็ล้มลงไปด้วยกัน
“ขา... ขาฉันไม่มีแรง!”
แม่หลี่ตัวอ่อนปวกเปียก ไม่มีแรงสักนิด หันไปตะโกนใส่เฉินเหอฮวา “นี่แกตายไปแล้วหรือไง? ยังไม่รีบใส่เสื้อผ้าให้ผัวแกอีก!”
“ฉันก็ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเหมือนกัน”
เฉินเหอฮวาห่อไหล่ ก่อนเงยหน้ามองพ่อหลี่
พ่อหลี่เหลือบมองไหล่ที่โผล่พ้นเสื้อผ้าของเธอ แล้วรีบเบือนสายตาหนี หันหลังให้เฉินเหอฮวาและช่วยสวมเสื้อกับกางเกงบุนวมให้หลี่ชุนเซิง
แม่หลี่ร้องไห้ตลอดเวลา
เฉินเหอฮวานั่งนิ่งงันอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ กอดผ้าห่มไว้เช่นนั้น
พ่อหลี่ลากหลี่ชุนเซิงออกไปนอกลานบ้าน แล้วให้แม่หลี่ไปเคาะประตูบ้านเพื่อนบ้าน เรียกคนแข็งแรงมาสักสองสามคนให้ถอดบานประตูออก แล้วช่วยกันหามหลี่ชุนเซิงไปโรงพยาบาล