เฉินเหอฮวารีบหลบ
กลอนประตูฟาดใส่ต้นไม้ด้านหลังเธอจนเปลือกไม้หลุดกระเด็น
เฉินเหอฮวาตกใจจนเหงื่อเย็นชุ่มกาย ทั้งอับอายทั้งโกรธ เธอคว้าไม้กวาดใต้ต้นไม้แล้วก้าวฉับ ๆ เข้าไป ฟาดใส่หัวแม่หลี่เต็มแรง “อีแก่หน้าไม่อาย ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อแม่ฉันยังไม่เคยแตะต้องฉันแม้แต่ปลายนิ้ว แกกล้าตบฉันเหรอ?!”
“ฉันเป็นแม่สามีแกนะ แกกล้าตบฉันเหรอ?!”
ทั้งคู่เถียงกันคนละคำ ด่าทอกันไม่หยุด ฝ่ายหนึ่งกระชากผม อีกฝ่ายกัดข้อมือ
เสียงร้องด้วยความเจ็บดังขึ้นไม่ขาดหู แม่ผัวลูกสะใภ้ไม่มีใครยอมใคร
“เฉินเหอฮวา ยายบ้านนอก! ทำไมตระกูลหลี่ถึงได้แต่งตัวกาลกิณีอย่างแกเข้ามา แกจงใจใช่ไหม? หา! แกจงใจทำร้ายลูกชายฉัน...”
เฉินเหอฮวาโกรธจนคำราม “ใช่ ฉันจงใจเอง!”
“อะไรนะ?”
แม่หลี่นึกว่าตัวเองฟังผิด แม้ถูกเฉินเหอฮวากระชากผมก็ยังยืนนิ่ง จ้องเธอตาเขม็ง “แกพูดว่าอะไรนะ?”
“ฉันบอกว่าฉันจงใจเอง!”
เฉินเหอฮวาถุยน้ำลายใส่แม่หลี่ ก่อนหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม “สวี่เจาเอ๋อ ตอนที่แกยุให้ลูกชายตัวเองเขี่ยฉันทิ้ง แล้วไปแต่งกับคนงานหญิงในโรงงานอาหารของพวกแก แกก็น่าจะรู้แล้วว่าฉันไม่ใช่คนที่จะมารังแกกันได้ง่าย ๆ!”
“แก!”
แม่หลี่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “แกรู้ได้ยังไง? ชุนเซิงบอกแกเหรอ?”
“ฉันแอบได้ยินเอง!”
เฉินเหอฮวาหัวเราะเย็นชา “ตอนแรกฉันคิดว่าถ้าพวกแกแค่พูดกันปากเปล่า ฉันก็จะทำเป็นไม่เคยได้ยิน แต่แก...พอฉันอยู่บ้านเลี้ยงลูก แกก็ทำหน้าบึ้งใส่ฉันทุกวัน! ตอนลูกเพิ่งคลอด แกแทบอยากผูกลูกไว้กับเอวตัวเอง ฉันก็รู้แล้วว่าแกเอาจริง...”