“พูดว่าอะไรนะ?”
หลินเสี่ยวเหม่ยแนบหูกับกำแพง ก่อนหันมาถามหลี่ชิงเหอ ดวงตากะพริบปริบ ๆ “ได้ยินไหม?”
หลี่ชิงเหอพยักหน้า
แม่หลี่พูดว่า “...พวกเธอสองคนไปอยู่ห้องของฉันกับพ่อ ส่วนฉันกับพ่อจะไปอยู่ห้องเล็กของเธอกับน้องชาย...”
“เดี๋ยวก่อนสิแม่”
หลี่ชิวโส่วไม่พอใจ “พวกแม่ไปอยู่ห้องของพวกเรา แล้วผมจะไปนอนที่ไหน?”
“ห้องเก็บของไง”
หลินเสี่ยวเหม่ยขมวดคิ้วมุ่น ไม่เห็นด้วยเช่นกัน “แม่ของเธอให้หลี่ชิวโส่วไปอยู่ห้องของเธอ แล้วเธอจะอยู่ที่ไหน? ทำไมลำเอียงขนาดนี้!”
“อย่าเพิ่งร้อนใจ ฟังต่อก่อน”
แววเยาะเย้ยวูบผ่านดวงตาของหลี่ชิงเหอ พวกเขาอยากให้หลี่ชุนเซิงกับภรรยาไปอยู่ห้องเก็บของ แต่สองคนนั้นไม่ยอม
พวกเขาอยากให้หลี่เฉี่ยวอวิ๋นกับหลี่เซียงซิ่วไปอยู่ห้องเก็บของ สองพี่น้องก็ไม่ยอมเหมือนกัน
คราวนี้อยากให้หลี่ชิวโส่วไปอยู่ห้องเก็บของ เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมอีก
“ผมไม่เอา!”
หลี่ชิวโส่วขึ้นเสียง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจ “ห้องเก็บของทั้งเล็กทั้งเตี้ย มุมห้องยังขึ้นรา ใครอยากอยู่ก็อยู่ไป แต่ผมไม่อยู่!”
“แล้วอยากอยู่ที่ไหนล่ะ?”
แม่หลี่ถามอย่างหมดแรง “บ้านเราก็มีพื้นที่แค่นี้ จะให้สร้างห้องเพิ่มให้อีกห้องหรือไง?”
“ผมไม่สน! ยังไงผมก็ไม่อยู่ห้องเก็บของ!”
แม่หลี่หันไปมองพ่อหลี่
พ่อหลี่ทำหน้าขรึม ขมวดคิ้วส่งสายตาให้แม่หลี่ราวกับจะบอกว่า ‘แค่นี้ก็จัดการไม่สำเร็จ’
“งั้นก็ไปอยู่ห้องโถง ไม่ก็ไปพักที่โรงเรียน” พ่อหลี่พูด
หลี่ชิวโส่วหน้าบึ้ง ตะโกนอย่างไม่พอใจ “พ่อ! ผมก็เป็นลูกชายเหมือนกัน ต่อไปผมก็ต้องเลี้ยงดูพ่อกับแม่จนแก่เฒ่า พ่อจะเห็นแต่พี่ใหญ่คนเดียวไม่ได้นะ!”